Αλήθεια σου λέω. Έχεις δίκιο. Δεν φταις εσύ για αυτά. Δεν φταις εσύ που οι γονείς σου δεν κάνανε καλά τη δουλειά τους. Δεν φταις εσύ που εγώ σε πίεζα. Ούτε που ο δήμος δεν έφτιαξε τον δρόμο. Αλλά ξέρεις τι; Ούτε αυτοί φταίνε, γιατί κανείς δεν τους έμαθε πώς να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Και αυτοί δεν διερωτήθηκαν ποτέ πώς πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους, γιατί όλοι έτσι κάνουνε. Γιατί κάποιοι επίτηδες μας θέλουν κοιμισμένους, φοβισμένους και μόνους. Αυτή η συλλογή κειμένων γεννήθηκε από σκέψεις, συναισθήματα και εικόνες που αντλώ από την καθημερινότητα. Κάθε κείμενο είναι μια μικρή ματιά στην ανθρώπινη ύπαρξη, όπως την αντιλαμβάνομαι την εκάστοτε στιγμή που τη γράφω. Άλλοτε είναι μελαγχολική, άλλοτε χιουμοριστική, αλλά πάντα ειλικρινής. Δεν ξέρω αν αυτά τα κείμενα έχουν απαντήσεις. Ξέρω μόνο ότι γράφτηκαν για να μοιραστούν. Κι αν, κάπου ανάμεσα στις λέξεις, βρεις κάτι που να σου θυμίζει δικές σου σκέψεις ή συναισθήματα, τότε ίσως αυτή η συλλογή να έχει εκπληρώσει τον σκοπό της.