Πετάς σαν πουλί

Υπάρχω και ζω, σ’ αγαπώ και σε νιώθω. Υπάρχω και ψάχνω παντού να σε βρω, αστέρι κρυμμένο στου ονείρου τη στέγη, εκεί θα ανέβω, μήπως σε δω. Βουλιάζω αργά, αργά κάθε βράδυ, στης σκέψης τη δίνη και στη μοναξιά, χτυπώ με ορμή στης ακτής το σκοτάδι, χάνομαι, καίγομαι, ζω στη σκιά. Και κει που σε ψάχνω και βλέπω τριγύρω κι ακούω ψιθύρους γλυκούς, τρυφερούς, κοιτάζω και βλέπω ξανά τη μορφή σου, σαν να πετάς στους ψηλούς ουρανούς. Σηκώνω τα χέρια μου για να σε πιάσω, μα εσύ ψηλώνεις με βιάση πολλή, σ’ ακολουθώ, προσπαθώ να σε φτάσω, μα έχεις φύγει, πετάς σαν πουλί.