Είχα μια νυχτοκουβέντα με τον Παντοδύναμο. Τον ρωτούσα για τον πόνο, τον πόλεμο, την αδικία, αλλά απάντηση δεν πήρα… ήταν σιωπηλός. Πολλά τα «γιατί»… Αναμοχλεύω τον λαβύρινθο της ύπαρξης, τα συμπυκνωμένα αέρια, τα δωμάτια χωρίς θέα στον Ουρανό, τις αβυσσαλέες μαύρες τρύπες, τα κομμένα νήματα· ακούω τις φωνές των αδικοχαμένων, τις κραυγές που ξεχάστηκαν, τα όνειρα που σβήστηκαν. Αναζητώ εμμονικά τα θραύσματα, τις πληγές, την αστάθεια, προσπαθώ να τα φέρω κοντά, όμως τα κομμάτια της ψυχής δεν επανενώνονται. Αναζητώ ρωγμές ευδιάκριτες, να ρίξω με το φανάρι φως αληθινό, να εισέλθει το θείο φως εντός, να αλλάξουμε τα εντός, να συγκρουστούμε με τον κακό εαυτό, να αναβλύσει μύρο θεϊκό, εντός.
