Ποιήματα - Ναπολέων Λαπαθιώτης

T ΑΠΛΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΑΓΑΠΩ Τ απλό παιδί, που εγώ αγαπώ, δεν έζησε στα πλούτη, δεν έχει τρόπους να φερθεί και μήτε να ντυθεί, -μα ναι το πιο καλό παιδί, που μες στην πλάση τούτη μπορεί ν απαντηθεί! Δεν ξέρει γράμματα πολλά, δεν κάνει για σαλόνι, τα ρούχα του είναι της δουλειάς, τριμμένα και παλιά, -μα το μεγάλωσε το φως, αυτό που μεγαλώνει τα ξένοιαστα πουλιά....

Ένα φθινοπωρινό Σαββατόβραδο, οχτώ-εννιά νέοι, τρελοπαρέα, όλοι τους ένας κι ένας, κατηφορίζουν προς το Παγκράτι, τραγουδώντας καντάδες με τη συνοδεία κιθάρας και μαντολίνου, και κάνοντας ένα σωρό τρέλες μέσα στους έρημους δρόμους....

To 2014 συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από την τραγική αυτοχειρία του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη....

Con la generazione letteraria degli anni Venti fanno il loro ingresso, nella letteratura greca, tematiche quali l’irrazionale, il fantastico, la devianza sociale e sessuale, e l’autodeterminazione fino alla catastrofe....

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ Τώρα ποὺ παίζει τὸ βιολί, κι’ ἔχουμε πιῆ τόσο πολύ, ποὺ μ’ ἕναν ἔρωτα τρελλό, σὰ νἄμαστε δεμένοι, σ’ ἕνα συντρόφεμα ζεστό, βάνε ξανά, νὰ ζαλιστῶ, μέσ’ στ’ ὄνειρό σου νὰ κλειστῶ — το μόνο ποὺ μοῦ μένει· γιατί ἅμα λείψη τὸ κρασί, καὶ φύγης, ἄξαφνα, καὶ σύ, καὶ βουβαθῆ καὶ τὸ βιολί, μὲ τὸ γλυκὸ βραχνᾶ του, — μέσ’ στῆς καρδιᾶς μου τὸ κενό, μεγάλο σὰν τὸν οὐρανό, θ’ ἀκούσω, πάλι, τὸ βραχνὸ τραγούδι τοῦ θανάτου...

Από το ογκώδες ποιητικό έργο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη επιλέξαμε 100 ποιήματά του, όχι όλα ευρέως γνωστά, όμως πιστεύουμε ότι δίνουν στον αναγνώστη μια αντιπροσωπευτική εικόνα της ποίησής του...

Η νουβέλα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, «Το τάμα της Ανθούλας» δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό «Μπουκέτο», από τις 24 Δεκεμβρίου 1931 έως τις 14 Φεβρουαρίου 1932...