Πότε και ποτέ

ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ (2) Καράβι στ΄΄ ανοιχτά κι ο ταξιδευτής δεμένος στο ακρόπλωρο με πρόσωπο ρημαγμένο άπ΄΄ τα γυρίσματα των καιρών με τα μαλλιά τα χτενισμένα απ΄΄ τον άνεμο και το κορμί δαρμένο απ΄΄ τα νερά με άγρια χαρά μιλάει: — Κύματα έρχονται και φεύγουν Στεριές βουλιάζουν κι αναδύονται Η θάλασσα μένει μέσα στα μάτια μες στη ζωή μου που ολόκληρη σε θάλασσα αθροίζεται, σε θάλασσες διαιρείται με θάλασσες ερμηνεύεται και θάλασσα εξηγείται [...].