Ρυθμός και αρμονία

Ο συγγραφέας πραγματεύεται την έννοια του ρυθμού και της αρμονίας του Ελληνικού λόγου (αρχαίου και νεότερου) εξ επόψεως κριτηρίων των Ελλήνων λογίων. Ο μεν ρυθμός ορίζεται από τη συμμετρικότητα των συλλαβών (μακρών και βραχειών για τους αρχαίους), η δε αρμονία από τη συμμετρικότητα των οξυτονούμενων κατά την εκφώνηση συλλαβών. Στη Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή - Νεοελληνική Γραμματεία διατηρήθηκε η αντίληψη παρά την απώλεια του χρόνου (μακρού-βραχέος) των συλλαβών. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά συνιστούν τη μουσικότητα του λόγου, προσδίδουν σ αυτόν κάλλος και προκαλούν ηδύτητα και ασκούν ψυχοπαιδαγωγική επίδραση, διότι "καταδυόμενα εις το εντός της ψυχής φέρουσι την ευσχημοσύνην". Είναι δε αναγκαία για να θεωρηθεί ένα κείμενο λογοτεχνικό.