Μια λογοτεχνική-ντοκουμενταρισμένη αφήγηση του Π. Μ. Νικιφόροφ, ενός από εκείνους που δούλεψαν τα χρόνια της παρανομίας, καθώς συμμετείχε στην εξέγερση των ναυτών και των στρατιωτών στην Κρονστάνδη το 1905, στη συνέχεια πέρασε στην παρανομία και εργάστηκε σε πολλές ρωσικές πόλεις. Η αφήγησή του φτάνει μέχρι και τις μέρες της επανάστασης του Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία. Με γλαφυρότητα και συνταρακτική λεπτομέρεια, περιγράφει πώς το Κόμμα των Μπολσεβίκων καθοδηγούσε τα μέλη του στο να ξεσηκώνουν την εργατική τάξη, την εργαζόμενη αγροτιά, τους φαντάρους και τους ναύτες στην επαναστατική πάλη. Πώς να οργανώνουν και να συσπειρώνουν τις εργαζόμενες μάζες, πώς να τις προετοιμάζουν για τις μικρές και μεγάλες μάχες, με σκοπό τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης. Η αφήγηση δείχνει την παλικαριά και την ακλόνητη θέληση των παράνομων μπολσεβίκων, που δεν μπόρεσαν να τους λυγίσουν ούτε οι τσαρικές φυλακές, ούτε τα κάτεργα.