O Βασιλάκος τοποθετεί στο κέντρο δράσης της νουβέλας του τον Γιάννη, μια μοναδική σε σύλληψη πεζογραφική περσόνα, έναν έντιμο λειτουργό της δικαιοσύνης που θα βρεθεί μπροστά σε ένα αναπάντεχα αμείλικτο δίλημμα. Η στάση και απόφασή του, ορμώμενη από τη δέσμευση-αναγκαιότητα να μην καταπατήσει τον όρκο πίστης του σε αυτό που θεωρεί απαράβατο καθήκον, θα τον οδηγήσει στον αφανισμό ως πρόσωπο. Παρά όμως τον αφανισμό αυτό, θα αποτελούσε λανθασμένη εκτίμηση η ανάγνωση της νουβέλας ως απαισιόδοξη στάση, άρνηση και αποτυχία. Αντίθετα, ο Βασιλάκος πετυχαίνει το στόχο του να αναδείξει και να μεταλαμπαδεύσει με μαεστρία την αξία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της ανταμοιβής του μόχθου, της ατομικής ηθικής ευθύνης. Μια γραφή που αφουγκράζεται και υπηρετεί τον Άνθρωπο εξυμνώντας τις διαχρονικές σταθερές της ύπαρξής του.