Η αέναη κίνηση της ποίησης που άλλοτε εγκλωβίζεται σε παλιές εικόνες της μνήμης άλλοτε βρίσκει διέξοδο στη φύση αποτελεί για τον ποιητή Κώστα Θ. Φωτεινό τη μάχη ενάντια στη λήθη που στρεβλώνει και προσπαθεί να ματαιώσει το όνειρο του ποιητή. Κι η λήθη στην οποία εναντιώνεται η ποίηση δεν είναι παρά η λήθη που προσπαθούν να επιβάλλουν οι «ανεγκέφαλοι μεταπράτες και πληρωμένοι γραφιάδες», προσπαθώντας να την εγκλωβίσουν στα δικά τους μέτρα. Μάταια, ωστόσο. Και με αυτή την τελευταία ποιητική γραφή ο Κώστας Θ. Φωτεινός αφήνει την ποίηση να «ανεμίζει τα λάβαρα... πάνω από τη φθορά και τα αίματα».