Στο ενδομήτριο της Γλώσσας μου

Το άφατο Πολλές φορές νομίζεις πως διαβάζοντας το ποίημα έφτασες στην αλήθεια του παιδεύοντας τους στίχους του με ανατομίες ερμηνείας. Είναι επίπονο, τραυματικό όλο απώλειες ζωντάνιας το ταξίδι από τη γλώσσα την προφορική στον λόγο τον γραμμένο. Κι ο γελασμένος ποιητής έτσι νομίζει πως την αλήθεια του έγραψε. Όμως, η αλήθεια γλιστράει πάντα στο κενό ανάμεσα στους στίχους εξαχνώνεται αόρατη σημαία κυματίζουσα τρυπώνει· εκεί όπου σμίγουν οι σελίδες στη μυστική τομή που ενώνονται τα δύο πουθενά του λευκού χαρτιού σαν τα δυο σύμπαντα των ανθρώπων που ενώνονται ερωτικά· εκεί όπου χτυπάει η ασυνείδητη μνήμη του Αγίου Αναλφαβητισμού η ατημέλητη, η πηγαία. Εκεί συναντάς την αληθινή ποίηση. ---------------------------------------------------------- Άνθρωπος Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ το μέσον για να κερδίσεις όσα λαχταράς. Δεν είναι το συμπλήρωμα για να γεμίσεις τα κενά σου. Δεν είναι η γέφυρα που τη διαβαίνεις για να φτάσεις στην απέναντι όχθη. Ο άνθρωπος είναι πάντα ο σκοπός. Είναι ο Μέγας Στόχος. Η απάντηση σε κάθε σου ερώτηση. Το τέλος του ταξιδιού. Η Γη της Επαγγελίας αντίκρυ σου που θα τη φτάσεις μόνο αν γίνεις γέφυρα εσύ.