Στο στόμα χαλίκια

Η ποιητική συλλογή «Στο στόμα χαλίκια» διασχίζει το σκοτεινό τοπίο της αποξένωσης, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε πεδίο υπαρξιακής δοκιμασίας. Σπίτια που μοιάζουν με φυλακές, αγάπες με το βάρος ναυαγίων, θραυσματικές εικόνες και μια αφηγηματική ένταση που κινείται από την αιχμηρότητα στην τρυφερότητα –και αντιστρόφως– συνθέτουν έναν εσωτερικό χάρτη απουσίας και φόβου. Κι όμως, μέσα από το σκοτάδι, την ποιητική του Νάσου Αθανασίου διαπερνά το φως που αναζητά να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στον άνθρωπο και στον κόσμο: ένα ποιητικό μανιφέστο για τη μοναχική διαδρομή του ανθρώπου προς τη «ζώσα ζωή». ΤΑ ΔΩΜΑΤΙΑ Είναι ένα σπίτι με τρία δωμάτια. Στο πρώτο δωμάτιο κάποιος φορτίζει τα τεχνητά του μέλη να χαλάσει την αρμονία των φαναριών. Στο δεύτερο δωμάτιο μια παραχώρηση του Θεού στον αδύναμο. Υπάρχει κι ένα τρίτο δωμάτιο που απαγορεύει τα όνειρα απαγορεύει τα βήματα απαγορεύει το φως. Παιδιά, ελάτε! Ανοίγουμε τα δώρα στο τρίτο δωμάτιο. ********************** ΑΠΟΚΟΛΛΗΣΗ Κούφιες αγκαλιές υστερικά γέλια κονιάκ μέσα στο σκρίνιο ο χρόνος μάς τρυπά ζωή κρυμμένη στη ζωή ΧΕΡΙΑ ΧΕΡΙΑ ΧΕΡΙΑ μαραμένα χέρια πεταμένα στο πάτωμα με τις παλάμες ανοιχτές γυαλιά κάτω απ’ τα κρεβάτια μια ατμόσφαιρα εξοχής για μελλοθάνατους πώς γίνεται να μην ελπίζω αφού ακόμα περιμένω τη βροχή; Κανείς δεν σώζεται μονάχος, μου είπες μα νιώθω να πεθαίνω σαν τη σκιά του ανθρώπου που πάντα ακολουθούσε αυτό το αγόρι που φτιάχτηκε απ’ την ύλη των ονείρων όμως ξεχάστηκε στο τρίτο δωμάτιο.