Οι όρκοι κακογραμμένη παρτιτούρα αδυσώπητοι, παράφωνοι τραγουδιστές μιας φόρμιγγας μπλεγμένες χορδές πριόνισαν την Ύβρη των χεριών μας, μέχρι που η Νέμεση ήρθε σαν μόνη λύση Κάθαρση αρχαία φτερουγίζει και σαν συντρίμμια μάς πετά μέχρι το τέλος του γλαυκού εκεί όπου τ’ απέραντο ανταμώνει την άκρη του κενού