Ξερίζωνες εντέλειες Με τέτοιες υλακές Οικτρά η νύχτα σε ποθούσε Το ποίημα έλιωνε στα δάκτυλα Και γω κοίταγα ηλίθιος Να στάζει απ τις φτέρνες Ο εαυτός σου....

Αν υποτεθεί πως, ήθελε κάποιος να ορίσει τον ακρογωνιαίο (θεμελιακό) λίθο τής κριτικής-, (αυτός) θα συνοψιζόταν στην επισήμανση των ποιοτήτων εκείνων, που (παρά τα πολιορκητικά συμφέροντα, τής ανυποληψίας και τής εύνοιας), παραμένουν αμετάβλητα γνήσιες και αδιάφθορες, με την πνευματική και ηθική τους ταυτότητα, να συγκροτεί τον (καίριο) συμπαγή πυρήνα, τής αισθητικής τους συμβολής...