Τα πολυβολεία της Ιεράπετρας

Την 20ή Μαΐου άρχισε η γερμανική επίθεση κατά της Κρήτης με ισχυρό βομβαρδισμό από τα αεροσκάφη της Λουφτβάφε και στη συνέχεια μεταφορικά αεροσκάφη Junkers Ju 52 και ανεμοπλάνα κατέκλυσαν την περιοχή Χανίων-Μάλεμε και άρχισαν να εκτελούν τμηματικές ρίψεις αλεξιπτωτιστών και προσγείωση ανεμοπλάνων. Οι αμυνόμενοι που βρίσκονταν στα ελληνοβρετανικά τμήματα έβαλλαν κατά των αεροσκαφών Ju 52 με αντιαεροπορικά πυροβόλα όσο άλλοι αμυνόμενοι χτυπούσαν τους αλεξιπτωτιστές στον αέρα και στο έδαφος με ότι μέσο διέθεταν. Μετά από έντονες μάχες οι Γερμανοί έθεσαν υπό την κυριαρχία τους το ύψωμα 107, ένα βασικότατο κομβικό στρατηγικό σημείο, οπότε μπορούσαν πλέον να ελέγχουν εύκολα την ευρύτερη περιοχή του αεροδρομίου, με αποτέλεσμα οι Νεοζηλανδοί που συνέδραμαν στον αγώνα των Κρητικών κατά των Γερμανών να εγκαταλείψουν τη Μεγαλόνησο, κάτι που επηρέασε τη Μάχη της Κρήτης, αφού πλέον οι Γερμανοί μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το αεροδρόμιο κατά το δοκούν. Την επόμενη μέρα λίγα μόνο γερμανικά αεροπλάνα προσγειώθηκαν κοντά στο Μάλεμε για να μεταφέρουν στρατιωτικό οπλισμό και πολεμοφόδια, ενώ οι αλεξιπτωτιστές με την από αέρος επιδρομή τους κατάφεραν να επιβληθούν, παρόλες τις απώλειές τους, στην περιοχή επίθεσης, οπότε, αργότερα άρχισαν να προσγειώνονται μονάδες της 5ης Ορεινής Μεραρχίας στο αεροδρόμιο. Οι Γερμανοί, έχοντας πλέον κυριαρχήσει στην περιοχή, παρέχοντας στις δυνάμεις κατοχής ενισχύσεις και εφόδια και υπερνικώντας μία αντεπίθεση ανακατάληψης του αεροδρομίου του Μάλεμε και του υψώματος 107 τη νύχτα στις 23/24 Μαΐου, εδραίωσαν σημαντικά την κυριαρχία τους στην περιοχή. Στις 27 Μαΐου ξεκίνησε η επιχείρηση εκκένωσης των στρατευμάτων από την Κρήτη και ολοκληρώθηκε την 31η Μαΐου. Όσοι στρατιώτες έμειναν στο νησί συνθηκολόγησαν με τους Γερμανούς ή κατέφυγαν σε ορεινές περιοχές, με σκοπό να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή. Έτσι ολοκληρώθηκε σταδιακά η κατάληψη της Μεγαλονήσου με συνολικό αριθμό απωλειών για τις Κοινοπολιτειακές δυνάμεις 18.000 άνδρες και για τους Έλληνες περισσότεροι από 400 άνδρες, ενώ από την πλευρά των Γερμανών ο συνολικός αριθμός απωλειών ανήλθε στους 6.580 άνδρες. Έτσι εδραιώθηκε ο γερμανικός στρατός στο νησί, οπότε το 1941 υπήρχαν τρεις πυροβολαρχίες: στο Ρέθυμνο, στο Ηράκλειο και στο Καστέλι. Το 1942 υπήρχαν πυροβολαρχίες στο Καλάμι, στα Χανιά, στην Ιεράπετρα (βλ. τη γερμανική μονάδα Marine-Artillerie-Abteilung 520) (Βλ. Σύλλογος Ανάδειξης Αρχαιοτήτων-Ιστορίας & Πολιτισμού Ιεράπετρας “Ierapytna”, Αρχαία, Βυζαντινά και Νεώτερα Μνημεία της Ιεράπετρας, Ιεράπετρα 2019, σ. 185), στο Ρέθυμνο και στο Ακρωτήρι και το 1943 πυροβολαρχίες στα ανατολικά του Ηρακλείου, στο Ηράκλειο, στα δυτικά του Ηρακλείου, στον Σταυρωμένο, στον Πλατανιά (στον Πλατανιά Χανίων υπάρχει ένα υπόγειο καταφύγιο κάτω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου) Χανίων, στο Ρέθυμνο, στα Δράμια, στο ακρωτήριο Δράπανο, στο Κόκκινο Χωριό, στο ακρωτήρι στο Ηράκλειο και στο ακρωτήρι στα Χανιά. Έτσι, από το 1941 μέχρι το 1944, η Κρήτη οχυρώθηκε πλήρως με παράκτιες πυροβολαρχίες, στρατόπεδα, ορύγματα και πολυβολεία. Με τη συνθηκολόγηση (η 8η Μαΐου 1945, με την άνευ όρων συνθηκολόγηση της γερμανικής Βέρμαχτ, αποτελεί την καταληκτική ημερομηνία του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου) και την οριστική λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα γερμανικά στρατεύματα ανατίναξαν τις πυροβολαρχίες σε στρατηγικές βάσεις για να μην τις πάρουν οι σύμμαχοι, από τις οποίες οι περισσότερες καταστράφηκαν, εκτός από μερικές διότι τα εκρηκτικά που είχαν βάλει οι Γερμανοί δεν πυροδοτήθηκαν.