Τα σκόρπια της αντίπερα όχθης

Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι... Στη νύχτα και τη μέρα... Στη ζωή και τον θάνατο... Υπάρχει ένα μεσοδιάστημα μιας λεπτής κλωστής που τρέμει σιωπηλά, πριν προλάβεις να καταλάβεις αν στεκόσουν από τη σωστή πλευρά. Εκεί δεν υπάρχει επιλογή, μόνο φθορά. Το φως ξεχνά πώς να λάμπει και το σκοτάδι δεν χρειάζεται να επιτεθεί, απλώς περιμένει. Η μέρα κουβαλά τη νύχτα μέσα της, η ζωή μαθαίνει πρόωρα τη γεύση του τέλους, κι η κλωστή, τόσο λεπτή, δεν αντέχει το βάρος της ελπίδας.