Ταβέρνα «τα πράσινα άλογα»

Ένας ταβερνιάρης, επαγγελματίας στο έπακρο, ο πατέρας μου, και μια φοβερή μαγείρισσα στην κουζίνα, η μάνα μου, κατάφεραν δουλεύοντας από τα χρόνια της κατοχής και μέχρι την μεταπολίτευση σαν εξαρτήματα της ίδιας μηχανής να κτίζουν αργά και μεθοδικά ένα σπουδαίο όνομα γύρω από την ταβέρνα τους με το παράξενο όνομα «τα πράσινα άλογα», που θα ξεπερνούσε τα όρια του χωριού μας και θα πλανιόταν σαν φήμη σ’ ολόκληρο το νομό κι ακόμα παραπέρα. Σ’ αυτό το υπόγειο κουτούκι μέσα στους καπνούς και τα τσιγάρα, κάτω από τους ήχους ενός ξεκούρδιστου γραμμόφωνου, μαζί με το τσίπουρο και το κρασί κυλούσε ταυτόχρονα ασθμαίνοντας και η απάνθρωπα σκληρή ζωή στο χωριό μου όπως και σε όλη την ελληνική ύπαιθρο στα χρόνια της κατοχής, του αιματοβαμμένου εμφύλιου και τα μετέπειτα πέτρινα χρόνια των έντονων πολιτικών συγκρούσεων με τα κόκκινα και τα μπλε καφενεία μέχρι τα μαύρα χρόνια της χούντας.