Εκείνος προσπαθούσε να της εξηγήσει πως πρόκειται για ένα συναίσθημα «εσωτερικού κι εξωτερικού χώρου», που θάλλει σαν ευαίσθητο λουλούδι παντού, ακόμα και στα πιο σκοτεινά σοκάκια των τερατωδών μεγαλουπόλεων.... Και τη ρωτούσε τότε: «Υπάρχουν άραγε συναισθήματα εκτός καρδιάς, συναισθήματα εξωτερικά;» Και μόνος του πάλι απαντούσε: «Ναι. Στους πολιτισμούς της Ασίας υπάρχουν. Είναι κάπως «τοπικά» συναισθήματα. Είναι τα συναισθήματα που αναπτύσσονται και μέσα αλλά και έξω από το άτομο, μέσα σε έναν τόπο, στον τόπο της οικογένειας, στον τόπο της κοινωνίας, στον τόπο της πατρώας γης, στον τόπο του σύμπαντος. Αυτό είναι το Τζονγκ. Που είναι αμετάφραστο σε οποιαδήποτε ξένη γλώσσα, καθώς σημαίνει ανθρώπινη φύση, καρδιά, συναίσθημα, αγάπη, φιλία, συμπόνια, αφοσίωση, στοργή, σχέση, δεσμός, συντροφιά, όλα αυτά μαζί. Εσωτερικά είναι ζεστασιά το Τζονγκ. Πηγάζει ακόμα και από ένα σκληρό κι απόμακρο άτομο, όταν αυτό φροντίζει τους άλλους, είναι κοινό ξεπέρασμα μιας δύσκολης καμπής της ζωής, είναι κοινό κατόρθωμα, είναι υποστηρικτική επιβίωση, είναι το μαζί. Γι’ αυτό μετά από κάθε σχέση που για κάποιους λόγους αποσυνδέεται και ο δεσμός σπάει, ακολουθεί ένας ψυχικός ακρωτηριασμός, μια χαμένη δυνατότητα αρμονικής κοινής ροής. Αλλά το ακρωτηριασμένο εξωτερικά Τζονγκ μένει στον εσωτερικό χώρο της ψυχής ζωντανό. Δεν χάνεται, δεν πεθαίνει, απλώς ζει τραυματισμένο στο σκοτάδι. Το Τζονγκ δεν απολογείται, ούτε χρεώνεται. Ρέει για πάντα όπως το αίμα στις φλέβες. Με αυτό το πολιτισμικό τραύμα ενηλικιώνονται ταχύτατα οι παραδοσιακοί ασιατικοί λαοί και προσγειώνονται απομαγεμένοι στην πίστα της δυτικής λογικής».
