Στον κόσμο που ζει ο Άντριαν δεν υπάρχει ανεργία. Το Σύστημα Αποκατάστασης Αντιπαραγωγικών φροντίζει γι’ αυτό. Σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν είναι καλό να κυνηγάς όνειρα. Πρέπει να δουλεύεις. Όσοι δεν δουλεύουν καταδικάζονται σε καταναγκαστικά έργα. Ο Άντριαν ποτέ δεν είχε πρόβλημα με το Σύστημα. Το θεωρούσε φυσιολογικό, όπως όλοι. Η καθημερινότητά του ήταν τακτοποιημένη, προβλέψιμη, σταθερή. Ο κόσμος όλος έμπαινε σε κουτάκια. Μέχρι που η μικρή του αδελφή δημιούργησε μια ρωγμή… «Βλέπω τις νιφάδες, Άντριαν, υπάρχουν στ’ αλήθεια!» Ο Άντριαν έχει κάθε λόγο να ανησυχεί για την αδελφή του. Πιστεύει ότι θα γίνει διάσημη, αρνείται να βρει μια κανονική δουλειά, και, το χειρότερο, λέει ότι βλέπει πράγματα… Ο Άντριαν ποτέ δεν είχε πρόβλημα με το Σύστημα. Μέχρι που η αδελφή του δημιούργησε μια ρωγμή…
