Το αληθινό μου όνομα είναι Ελιζαμπέτ

Η Αντέλ γνωρίζει, από τα μισόλογα των συγγενών της, ότι η προγιαγιά της, η Ελιζαμπέτ, υπέφερε όλη της τη ζωή από μια ψυχική νόσο που την ανάγκαζε να περνά πολύ καιρό στο νοσοκομείο και να μην μπορεί να ασχοληθεί με τα παιδιά της. Καθώς φοβάται ότι ενδέχεται να έχει κληρονομήσει και η ίδια αυτή την ασθένεια, ξεκινά μια έρευνα για να σπάσει τη σιωπή που περιβάλλει εκείνη τη γυναίκα, που κανείς δεν την αποκαλεί με το αληθινό της όνομα, παρά μόνο με το υποκοριστικό της, Μπέτσυ, και από την οποία δεν σώζονται παρά αποσπασματικές εικόνες και θολές μαρτυρίες: μια φιλάρεσκη ηλικιωμένη γυναίκα με παλιομοδίτικο μαγιό, που κάνει μακροβούτια στην πισίνα του εξοχικού της οικογένειας· η εικόνα μιας κυρίας με βαθουλωμένους κροτάφους· μια γιαγιά που κατηγορεί τον εγγονό της ότι την κοίταζε μέσα από τους τοίχους όταν ήταν γυμνή· η περίεργη ιστορία μιας πυρκαγιάς που κατέστρεψε έναν πύργο· ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες· η λέξη σχιζοφρένεια. Πέρα όμως από τα θραύσματα αυτών των αναμνήσεων, επικρατεί σιωπή. Τα παιδιά της Ελιζαμπέτ δεν μιλούσαν ποτέ για τη μητέρα τους στα παιδιά και τα εγγόνια τους: «Δεν προφέραμε καν το όνομά της. Η μαμά ήταν μη θέμα». Πρόκειται για ένα πολυδιάστατο, συγκλονιστικό και συγκινητικό ανάγνωσμα, που αποτελεί ταυτόχρονα οικογενειακή έρευνα, λογοτεχνικό αφήγημα, βιβλίο μαθητείας και περιπλάνησης. Καθώς η αφηγήτρια βυθίζεται σε δημόσια και ιδιωτικά αρχεία, καθώς συζητά επίμονα με τους συγγενείς της προσπαθώντας να μάθει την αλήθεια, να ξεδιαλύνει τα οικογενειακά μυστικά και να ξεπεράσει το βάρος της κληρονομικότητας που την τρομάζει, η φωνή της ξετυλίγει την ιστορία της τρέλας και της ψυχιατρικής του 20ού αιώνα, όταν εφαρμοζόταν ακόμα η λοβοτομή, αναλύει τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς της πατριαρχίας, περιγράφει την πορεία, τις περιπέτειες και τις ενοχές μιας μεγαλοαστικής, καθωσπρέπει οικογένειας, μέχρι τις μέρες μας, και αποκαθιστά επιτέλους το αληθινό όνομα της προγιαγιάς της: Ελιζαμπέτ.