Αυτή η συμπαθής στρατιά της επαρχίας, όπου απόμεροι άνθρωποι, εκτοπισμένοι από το κέντρο, αποφασισμένοι να ζήσουν στην περιφέρεια, γράφουν και εκδίδουν διεκδικώντας τους αναγνώστες τους, γεννά μελαγχολικά μεν, αλλά θετικά αισθήματα. Ένα σημαντικό γνώρισμα αυτής της γραφής είναι ότι ασκείται από άτομα που έχουν "ζήσει", πρόσωπα που έφαγαν τη ζωή με το κουτάλι και σε μια στιγμή αποφασίζουν να δημοσιεύσουν τις κατασταλαγμένες τους εντυπώσεις. Ναυτικός στα νιάτα του και τώρα αγκυροβολημένος στην Αλεξανδρούπολη, ο Σταυρίδης έχει γράψει μια σειρά μεστά διηγήματα που ταξιδεύουν σε καράβια, αλλά έχουν στέρεη αίσθηση ζωής και μια αφήγηση που έχει απαλλαγεί από κάθε ψιμύθιο. Το τελευταίο διήγημα αξίζει να ανθολογηθεί από τους ειδικούς.