Όλα όσα αγάπησα τα βλέπω να μεταναστεύουνε. Στέκονται δίπλα μου ή το πολύ πολύ μετατοπίζονται ελάχιστα πιο πέρα. Όμως για εμένα τίποτα πια δεν είναι το ίδιο. Δεν με αφορά και τόσο το πρακτικό του θέματος. Περισσότερο με συγκλόνισε το γεγονός ότι σκέφτηκες την οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή σου δίχως να είμαι παράγοντας επιρροής. Η ύπαρξή μου δεν έχει τη δυναμική ώστε να φρενάρει ή να επισπεύσει την πραγμάτωση του όποιου πλάνου. Δεν σε άρπαξε ποτέ από τον λαιμό η ανάγκη να με φιλήσεις ή να με σκοτώσεις. Να γίνεσαι στέρηση. Να γίνεσαι αγωνία. Αυτό μου έμαθαν οι ταινίες. Σε αυτές θέλω να μοιάσω...