Στο ταξίδι της ζωής έχεις σκοπό; Ή μήπως η ματαιότητα ελευθερώνει την ψυχή σου γυμνώνοντάς την απ τα ερωτικά κοσμήματα του κόσμου; Η ματαιότητα που κάποτε συγκινεί το πνεύμα σου. Πνεύμα. Πνοή. "Και ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής, και εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν". Και αρχίζεις να προχωράς. "Από δε του ξύλου του γινώσκειν καλόν και πονηρόν, ου φάγεσθε απ αυτού"· ή δ αν ημέρα φάγητε απ αυτού, θανάτω αποθανείσθε". Και συνεχίζεις να προχωράς. Στο ταξίδι της ζωής έχεις να συναντήσεις το θάνατο. "Ου θανάτω αποθανείσθε· ήδει γαρ ο Θεός ότι εν η αν ημέρα φάγητε απ αυτού, διανοιχθήσονται υμών οι οφθαλμοί, και έσεσθε ως θεοί γινώσκοντες καλόν και πονηρόν". Ήταν ο μέγας πειρασμός. Ήταν το Φίδι. Τώρα στα χόρτα σέρνεται και λιώνει το κεφάλι του σπέρμα γυναίκας. Και συνεχίζεις να προχωράς. Στο ταξίδι της ζωής έχεις να συναντήσεις τη γνώση. Το ρούχο της ντροπής. Τη φωτιά που έφερε ο Προμηθέας. [...] (από το προοίμιο του συγγραφέα)