Το φως της αφύπνισης

«Η Παλαιστίνη είναι η ηθική πυξίδα της εποχής μας: μπορεί να σωθεί – και όλοι εμείς μαζί της» Για τη Φραντσέσκα Αλµπανέζε –µια φωνή που κατορθώνει να συνθέτει τη νοµική επάρκεια µε µια σπάνια ανθρώπινη ευαισθησία– σε αυτή την εποχή, όπου ο κόσµος φαίνεται να κατευθύνεται τραγικά προς την αποανθρωποποίηση του πιο ευάλωτου και προς την αποκλειστική κυριαρχία του ισχυρότερου, το να φανταστούµε το µέλλον της Παλαιστίνης «σηµαίνει να αρνηθούµε να αφήσουµε τη φρίκη να έχει τον τελευταίο λόγο και να φροντίσουµε ώστε ο πολιτισµός να καταστεί ένα καθήκον το οποίο ο καθένας µας µπορεί να επιλέξει να το ενστερνιστεί και να το επωµιστεί». Είναι από τις συγκεκριµένες σκέψεις που γεννήθηκαν τα ρήµατα πάνω στα οποία στηρίζεται η Αλµπανέζε σε τούτο το βιβλίο, που έχει την ορµή ενός µανιφέστου και το συναίσθηµα ενός έργου αγάπης: η Παλαιστίνη προσφέρει στον κόσµο µια χαραµάδα φωτός που µας καλεί να ανοίξουµε τα µάτια και να δράσουµε. Να ονειρευόµαστε, να κρίνουµε, να χειραφετούµαστε, να αντιστεκόµαστε, να θρέφουµε, να κλαίµε, να θεραπεύουµε, να χορεύουµε, να επιστρέφουµε: όλα γίνονται µορφές της ίδιας συλλογικής εµπειρίας – πράξεις που όλοι µπορούµε να επιτελέσουµε, για να ζήσουµε το παρόν µε δικαιοσύνη. Κάθε ρήµα γίνεται αφορµή να αφηγηθεί τις ιστορίες των ξεχωριστών ανθρώπων που το ενέπνευσαν και να µεταφέρει τον απόηχό τους στη δική µας καθηµερινότητα. Ένα βαθύ ταξίδι στην ιστορία της Παλαιστίνης –ανατρέχοντας στους βασικούς σταθµούς µέσα από τους οποίους, εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, αυτή η γη υφίσταται την αποικιακή βία σε όλες τις µορφές της –και στις ιστορίες εκείνων που υπέφεραν, ήλπισαν, ερεύνησαν· εκείνων που είχαν το θάρρος να πουν την αλήθεια, ενώ παντού γύρω τους κυριαρχούσε το ψέµα, και εκείνων που πλήρωσαν την αλήθεια µε τη ζωή τους· εκείνων που θα φέρουν µέσα τους και πάνω τους για πάντα τα τραύµατα της βίας, αλλά και εκείνων που αυτή τη βία την άσκησαν· εκείνων που ένιωσαν το βάρος του καταπιεστή και δεν παραιτήθηκαν από την επιθυµία να είναι ελεύθεροι.