Το κακό που δεν υπάρχει

Στη ζωή υπάρχουν εκείνοι που δεν τους τρομάζει ο κόσμος, και εκείνοι που κάτω από το δέρμα της κατοικεί ένα κρυφό κακό. Για τον Λόρις όλα ξεκίνησαν όταν ήταν μικρός, τότε που τα καλοκαίρια ήταν μαγευτικά σαν το περιβόλι του παππού του. Όταν βρισκόταν μαζί του, η μανιώδης ανάγκη του να διαβάζει καταλάγιαζε, και μάθαινε πράγμα­τα θαυμαστά, της να φτιάχνει περιστερώνες και να εκτρέφει περιστέρια με ιριδίζοντα φτερά. Σήμερα, ο Λόρις είναι τριάντα χρονών. Η θέση του στον εκδοτικό οίκο όπου εργάζεται είναι επισφαλής και το άγχος του μήπως δεν φανεί αντά­ξιος των περιστάσεων της ζωής τον συνθλίβει. Κλείνεται στον εαυτό του, αρχικά για να αμυνθεί και στη συνέχεια για να αφουγκραστεί τα σήματα κινδύνου που του στέλνει το σώμα του. Γιατί –είναι βέβαιος– μέσα του φωλιάζει ένα κακό ικανό να σαρώσει κάθε ίχνος ελπίδας και μέλλοντος. Κι ενώ οι γιατροί, η κοπέλα του, οι γονείς του φαντάζουν όλο και πιο από­μακροι, στον Λόρις απομένουν μόνο δύο σύμμαχοι: τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –ανακούφιση και τροφή για τα φαντάσματά του– και η Κατα­στροφή, ένα πλάσμα που αλλάζει συνεχώς μορφή –ουρά γάτας, δέρμα φιδιού, αυτιά λύκου– και στέκεται δίπλα του της πιο δύσκολες στιγμές. Η Τζούλια Καμινίτο αφηγείται την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς που βι­ώνει τη μοναξιά του διαδικτύου και την εργασιακή ανασφάλεια. Δημιουρ­γεί μια ονειρική ατμόσφαιρα στήνοντας, ανάμεσα στα κτίρια της πόλης, αυτό το σκοτεινό δάσος που πρέπει να διασχίσει κανείς προκειμένου να επιστρέψει στο φως.