Το καλό

Δε θα χαμηλώνεις τα μάτια σου, καλό μου! Θα κοιτάς ψηλά… ψηλά και μακριά! Η ταπεινότητα δεν είναι ούτε η συστολή μας, ούτε η ανοχή μας στο σκοτάδι των άλλων. Όσοι κατάφεραν να ειρηνεύσουν μέσα τους, συνέχισαν να χαμογελούν και να εύχονται το καλύτερο για τους άλλους, ακόμη κι όταν γνώριζαν όλο το σκοτάδι γύρω τους – και εντός τους. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που είπαν ΩΣ ΕΔΩ, όταν έπρεπε. Μα δε φώναξαν, δεν κραύγασαν, δεν έδειξαν πως ξέρουν κάτι καλύτερα, δε γέμισαν με έπαρση τον χώρο και τον χρόνο, γιατί γνώριζαν ότι το μόνο σίγουρο που έχουμε οι άνθρωποι είναι η άγνοιά μας. Πόση ευλογία να σε ξέρεις, μα να μη σε βροντοφωνάζεις. Πόσο θαρραλέο να βλέπεις τη ματαιότητα και να την ντύνεις με αγάπη. Θα είμαστε αυτοί οι άνθρωποι που, ό,τι και αν έγινε, δε θα χρησιμοποιήσουμε όσα έχουμε για να εκδικηθούμε και να πονέσουμε εσκεμμένα τον άλλο. Επειδή είδαμε τη μεγάλη εικόνα. «Σ’ αγαπάω», θα φωνάζουμε στο μέσα μας και θα κρατάμε τα μάτια μας ψηλά και καρφωμένα στον ουρανό. Εκεί ψηλά, όπου είναι τα θαύματα.