Είναι γνωστό πως τόσο από το πρίσμα των αρχιτεκτόνων, των πολεοδόμων, των χωροτακτών, αλλά και από το πρίσμα της Δημόσιας Διοίκησης, πάντοτε γίνεται αναφορά στο κέντρο της πόλης, σε αντιδιαστολή με την περιφέρεια. Τα κριτήρια ποικίλλουν: είτε αφορούν συγκέντρωση απασχόλησης, είτε πυκνότητες πληθυσμού, είτε παροχή υπηρεσιών, είτε ακόμη ιστορικούς λόγους. Αντίστοιχα, κι ανάλογα με την εκάστοτε θεώρηση, όπως πολύ εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί, τα περιμετρικά όρια του «κέντρου» ποικίλλουν ανάλογα με την οπτική: άλλο είναι το κέντρο της πόλης για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, άλλο είναι για τις πολεοδομικές υπηρεσίες, και ούτω καθεξής. Παρ’ όλα αυτά, οπωσδήποτε υπάρχουν κοινά σημεία κι επικαλύψεις στις παραπάνω θεωρήσεις. Αυτό όμως που μας απασχολεί σ’ αυτήν τη μελέτη, και αποτέλεσε και το αντικείμενο της έρευνάς μας, είναι το τι θεωρούν σαν Κέντρο οι ίδιοι οι κάτοικοι καθώς και τα χαρακτηριστικά που του αποδίδουν. Δεν ξεχνάμε ποτέ, πως σε μια σχετική έρευνά μας ένας απλός κάτοικος μας είπε: «άσχετα με το τι προσπαθούν να μας επιβάλουν, εμείς οι κάτοικοι ψηφίζουμε με τα ίδια μας τα πόδια», νομίζουμε πως δείχνει χαρακτηριστικά την τεράστια σημασία που έχει η χρήση και η καθημερινή πρακτική του απλού πολίτη, σε σχέση με τις αφ'' υψηλού θεωρήσεις. Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων κοινωνικών ερευνών μας για την πόλη της Θεσσαλονίκης, παρουσιάζεται η πρόσφατη έρευνά μας για το κέντρο της πόλης, και παρατίθενται κάποια στοιχεία συμπληρωματικά τα οποία θα συνεισφέρουν στην κατανόηση της διαχρονικότητας των ερευνών αλλά και τη δυνατότητα συγκριτικής προσέγγισης.