Το ξύπνημα των κοιμωμένων οφθαλμών

-...

-...

Διηγήματα μοντέρνας γραφής, μυθικότητας και τραγικότητας, λαξεμένα ποιητικά στο ύφος του μαγικού ρεαλισμού από τον πρώην υπουργό και νυν διπλωμάτη Νίκο Κατσαρίδα....

-...

-...

"Η ποίηση του Νίκου Κατσαλίδα είναι η ποίηση μιας γλώσσας παλαιάς, όπως εκείνη που νομίζουμε πως έχουμε αφήσει πίσω, και ταυτόχρονα η ποίηση μιας γλώσσας σύγχρονης, όπως εκείνη που θα θέλαμε να υπερισχύει στο σημερινό θολό ποιητικό μας τοπίο [....

Η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Νίκου Κατσαλίδα "Η μοίρα του Αμαράντου"....

-...

-...

-...

Ο ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΠΝΙΓΜΟΣ Ένας πνιγμένος γυροφέρνει από τα μαλλιά πιασμένος, ακανθόχοιρος, θαυματουργός με τα εξαίσια αποκλειστικά πειράματα, δείχνοντας τα αποτυπώματα απάνω στα νερά, σηκώνοντας στα χέρια του ψηλά το ακρωτηριασμένο του κεφάλι, να τον δει ο κόσμος....

...

Ο Μάμης Μάστορας ήταν ένας βασανισμένος μα πάντα φιλόξενος άνθρωπος....

H Επέλαση των χιονιάδων του Νίκου Κατσαλίδα είναι µια επιστροφή στη γενέθλια γη, ανάµεσα οπτασίας και πραγµατικότητας, ένας ύµνος αυθεντικός στη µικρή ιδιαίτερη πατρίδα µε την αβρή άχνα της γένεσης και τους κύκλους των γενεών στη χιονισµένη ακρώρεια, µε το λαξεµένο αρχοντικό βυθισµένο στο αγνό φυσικό τοπίο, ένας κόσµος υπερήλικων γονέων της σοφίας και προπατόρων στις ασπρόµαυρες φωτογραφίες, ένα ψηφιδωτό µυθιστόρηµα ποιητικής αφήγησης του συγγραφέα µε την ηπειρώτικη ντοπιολαλιά των ηρώων...

128 διηγήματα 1 εγκυκλοπαίδεια ζωής 1 γενέθλιος τόπος, αφετηρία και προορισμός...

Η οπτασία του υπνοβάτη του Νίκου Κατσαλίδα είναι ένα σπονδυλωτό, ποιητικό µυθιστόρηµα, δοµηµένο µε πλοκή ρεαλιστικών, ονειρικών και µυθικών στοιχείων...

Μια γλώσσα ζηλευτή, ένας γλωσσικός θησαυρός δίχως όρια και καλούπια, από όλα τα λουλούδια του γλωσσικού περιβολιού, της αρχαίας ομηρικής, της καλλιεργημένης, της ομιλούμενης, της βόρειας ηπειρωτικής ντοπιολαλιάς, και όχι ως μόδα συγκυρίας, αλλά ως εσωτερική αναγκαιότητα, που στο πλέξιμο και κέντημα της λέξης και της ποιητικής στόφας στο παιχνίδι της λυρικής μεταφορικής εικόνας θυμίζει Λόρκα κι Ελύτη, με την αθωότητα της φύσης στο φόντο και στα καλύτερα τοπία της μυθολογίας, σαν στις πρώτες ημέρες της γένεσης, το αέναο, το ιερό, το αγνό, το παρθένο, που αν το αγγίξεις και χαλάσεις την ισορροπία πάνω και κάτω κόσμου, μπορεί να γίνει θρύψαλα, το γήινο και το αιθέριο, με το πανάρχαιο φιλοσοφικό μοτίβο της μεγάλης ποίησης, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ζωή και ο θάνατος...