Το μοιραίο γιατί

Μαζεύω από χρόνια τις στιγμές της αθόρυβης ύπαρξής μου. Η αισιοδοξία μου από καιρό είναι πληγωμένη. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μου γνώρισα ανθρώπους επώνυμους, έξυπνους, βλάκες, παντογνώστες, ψεύτες, κόλακες… Ωστόσο όμως, ποτέ δεν γνώρισα την αληθινή αγάπη! Τον αλληλοσεβασμό των ανθρώπων, την κουλτούρα της σωστής σκέψης. Ήταν όλα είδωλα των καιρών… Όμως η σοφία του πνεύματος συνεπάγεται με τον αλτρουισμό της κοινωνικής μας υπόσταση. Γι’ αυτό ανυπομονώ άπνους ποιο θα είναι το μελλοντικό μας αύριο.