Το μωβ των βράχων

Σ έναν κόσμο που εύκολα αντιγράφεται μιλώντας στην πρώτη καλημέρα, ας ξεφτίσουμε σιγά-σιγά τον πόνο κοιτώντας τα επόμενα χρόνια μέσα από την αγάπη....

...

Ίσως, σ΄΄ αυτή την παράσταση που όλοι παίρνουμε μέρος, ακόμη να μην έχουμε αποστηθίσει σωστά τον ρόλο μας και η αλήθεια, σιωπηλή απέναντί μας, να στέκει και να μας χλευάζει...

Σε νεανικές παροικίες αθωότητας στήμονες αναπαραγωγής μιας εξαίρεσης, ελπίδες δημιουργούν, στο βαθύ μπλε λευκές σταγόνες παραμυθιού, σ’ ένα χαμόγελο των περασμένων η φθορά...

Υπάρχουν ορισμένες γραμμές που, αν από απελπισία τις περάσεις, μπορεί να γίνεις κι εσύ ένα περιφερόμενο παραμύθι...

Είναι φορές που ταξιδεύω πέρα από τις γραμμές του ορίζοντα σ'' ένα ταξίδι που μοιάζει αληθινό, αθέατος επιβάτης σε τρένα που σφυρίζουν την εγκατάλειψη εραστής ακόμη του ήλιου κι εκείνης της άγουρης νιότης...

Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή έλεγε ο Νίτσε...

[…] Κι οι νύχτες, άδειες πατημασιές, που με δυσπιστία παραμερίζουν τα μελανθή μιας δίγλωσσης άνοιξης κι οι μέρες ήλιος ανήμπορος τυλιγμένες μ’ ένα δειλινό που ντύνεται πάντα με τα ξέφτια της νύχτας...