Το ρολόι της εκκλησίας χτύπησε μεσάνυχτα

Μια συμβατή αλληγορία στα περάσματα του χρόνου. Στο παλιό που φεύγει και στο νέο που έρχεται. Στο παλιό που γίνεται ιστορία και συλλογική συνείδηση. Που δεν χάνεται αλλά υπάρχει ως σύνθετη και χρήσιμη ανθρώπινη γνώση. Και στο νέο που έρχεται, ως καλό «αναμενόμενο». Που εμπνέει πίστη και δημιουργεί προσδοκία για ειρήνη, συμπόρευση και δημιουργία, με σκοπό ένα καλύτερο ανθρώπινο μέλλον, σε έναν πλανήτη ίσως και μοναδικό στο κοντινό μας σύμπαν, που φαντάζει γαλάζιος, φωτεινός και γεμάτος από αμέτρητα είδη ζωής, που υπάρχουν από εκατομμύρια χρόνια πριν.