Το σπίτι

«Πάντα πίστευα ότι το θέμα των βιβλίων μου ήταν οι άντρες. Ξαναδιαβάζοντάς τα όμως δεν μπορώ παρά να διαπιστώσω ότι πάντα έγραφα μόνο για γυναίκες. Για το γεγονός ότι είμαι κι εγώ γυναίκα, και για τις χίλιες δυό όψεις που παίρνει αυτό. […] Γράφοντας με θέμα τις πουτάνες, τη φαινομενική γύμνια της κατάστασής τους, νιώθοντας ότι είμαι απλώς και μόνο το φύλο μου και ότι πληρώνομαι γι’ αυτό, έχω την αίσθηση ότι εξετάζω τη γυναικεία υπόσταση με το μικροσκόπιο. Και νιώθω εξίσου μαγεμένη μ’ έναν ερευνητή εργαστηρίου, που παρακολουθεί διάφορα κύτταρα απαραίτητα σε κάθε μορφή ζωής να πολλαπλασιάζονται ανάμεσα σε δύο γυάλινα πλακίδια. […]Όταν εγκαταστάθηκα στο Βερολίνο, το 2014, αποφάσισα να εργαστώ για έναν χρόνο σε οίκο ανοχής. Ήθελα να μιλήσω με τις γυναίκες που ασκούν αυτό το επάγγελμα, κι αυτό προϋπέθετε να γίνω μία από αυτές. Γνωρίζοντάς τες γνώρισα τον εαυτό μου, όπως και την υπέρμετρη ανθρώπινη μοναξιά της εποχής μας – και πέρα από την επιθυμία των αντρών για τις γυναίκες, την άσβεστη δίψα τους για έρωτα και επαφή. Αντί για έναν χρόνο εκεί, πέρασα δύο, γιατί, πέρα από κάθε προσδοκία, ένιωσα ευτυχισμένη. Και αντί για ρεπορτάζ, το βιβλίο μου μετατράπηκε σε μυθιστόρημα». « [...] Θέλω να μιλήσω γι’αυτές τις γυναίκες που υφαίνουν και ξηλώνουν, με τα ντελικάτα τους δάχτυλα, την απατηλή έννοια του ιερού, αυτές οι υπάρξεις που είναι ανώτερες από τη γυναίκα καιφαίνεται να τις συναντάει κανείς μόνο ανάμεσα στους τοίχους ενός μπορντέλου. Θέλω να μιλήσω γι’αυτές, επειδή υπάρχουν· κι επειδή, όταν πια φύγουν απ’το μπορντέλο, αφήνουν μέσα σ’αυτό το άδειο καράβι τη στοιχειωμένη, τρελή μυρωδιά από χίλιους δύο διαφορετικούς έρωτες, από τρυφερότητες που αναζητήθηκαν και βρέθηκαν, η καθεμιά με τον τρόπο της, μια μυρωδιά κορεσμού που τη μυρίζουν κάθε μέρα και την κυνηγούν κάθε πρωί. Δεν υπάρχει τίποτα το αριστοκρατικό εκεί μέσα, υπάρχουν όμως αλήθειες συγκλονιστικές, απ’αυτές που δε βρίσκει κανείς πουθενά αλλού, μαρτυρίες ευτυχίας καὶ υποσχέσεις πιστότητας – και πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να μιλήσει γι’αυτές ».