Το τελευταίο φως που τρεμοσβήνει

Το τελευταίο φως που τρεμοσβήνει αποτελεί μια μονόπρακτη σκηνική σύνθεση για την παραμονή, τη μνήμη, την κόπωση και τη δύσκολη στιγμή της απόφασης. Συνομιλεί ελεύθερα με τον ποιητικό μονόλογο Ο Φαροφύλακας του Γιάννη Ρίτσου, έχοντας ως αφόρμηση τη φράση «να μείνεις», και τη μεταφέρει σε ένα νέο, διαφορετικό σκηνικό πλαίσιο, όπου η ευθύνη αποδεσμεύεται από τη βεβαιότητα, αρθρώνεται σιωπηλά και αποκτά υπόσταση μέσα από τη σιωπή, το σώμα και το φως.