Το Τραγούδι του Γυμνοσοφιστή εμπεριέχει τη μετάφραση της Avadhūta Gītā και της Jīvanmukta Gītā, δύο αντιπροσωπευτικών κειμένων της μη-δυϊστικής παράδοσης της βεδάντα και του σαϊβισμού. Οι avadhūta και οι jīvanmukta, γυμνοί από κάθε προσκόλληση, έχοντας αποτινάξει την ταύτισή τους με το φυσικό σώμα, τον νου και το εγώ, βιώνουν την πνευματική ελευθερία (mokṣa) όντας ακόμα στη γη με ανθρώπινο σώμα. Ζώντας πέρα από τους κοινωνικούς κανόνες και ενεργώντας αυθόρμητα ως ελεύθερες συνειδήσεις, δεν εντάσσονται σε κάποια θρησκευτική ή κοινωνική οργάνωση. Επιδεικνύουν μια χαμαιλεοντική ικανότητα να αναλαμβάνουν οποιονδήποτε χαρακτήρα ή ρόλο απαιτούν οι περιστάσεις. Άλλοτε συμπεριφέρονται ως κοσμικοί και άλλοτε ως ασκητές. Η συχνή γύμνια τους είναι ίσως η πιο συμβολική έκφραση της ανατρεπτικής ιδεολογίας τους. Μη λαμβάνοντας υπόψη την τελετουργική εθιμοτυπία, μερικές φορές γίνονται εκκεντρικοί, διακηρύσσοντας την ταύτισή τους με τον Śiva, την απόλυτη πραγματικότητα. Συχνά αναλαμβάνουν τον ρόλο του πνευματικού δασκάλου (guru) για να καθοδηγήσουν άλλους στο μονοπάτι της απελευθέρωσης. Τα δύο έργα αποδίδονται στον Dattātreya, τον πρώτο δάσκαλο των ελεύθερων ασκητών, που παραδοσιακά αναγνωρίζεται ως ενσάρκωση της ινδουιστικής τριάδας Brahmā, Viṣṇu και Śiva, απεικονιζόμενος με τρικέφαλη μορφή. Λατρεύεται από οικογενειάρχες και ασκητές, ενώ αποτελεί μία από τις ελάχιστες ινδουιστικές θεότητες που χαίρουν σεβασμού και από μουσουλμάνους και από σιχ στην Ινδία.