Το τρενάκι

"Χάθηκαν τα καλύτερά μου χρόνια κυνηγώντας χίμαιρες....

"....

-...

-...

Μέσα από μια σειρά διηγημάτων με κοινό παρανομαστή την μοναξιά του σύγχρονου καθημερινού ανθρώπου, η συγγραφέας προσπαθεί να ξορκίσει το κακό κάνοντας τη δική της προσπάθεια να το αντιμετωπίσει κατάματα, κι αντίθετα εντελώς από τους ήρωές της να επιλέξει κατ αυτό τον τρόπο τη πραγματικότητα από την παγίδα ενός εκούσια "παγιδευμένου ονείρου"....

Την βασανίζουν και βασανίζει, την πνίγουν και πνίγει, την πληγώνουν και πληγώνει, την εγκαταλείπουν και εγκαταλείπει, την ερωτεύονται και ερωτεύεται....

Νικόλας και Μάνια...

Μπορεί μια γυναίκα να σαγηνεύει τα αντρικά πλήθη; Μπορεί να προκαλεί στο κάθε αρσενικό που την πλησιάζει παράφορο έρωτα; Μπορεί να φτάσει κάποιος στον θάνατο ψιθυρίζοντας το όνομά της; Ναι, μπορεί! Ως πότε όμως; Έως ότου αποκαλυφθεί η ίδια στον εαυτό της… Έως ότου βρεθεί αντιμέτωπη με τα «θέλω» και τα «μπορώ» της… Έως ότου να κλείσει τον κύκλο που με τα χέρια της άνοιξε… Και τι γυναίκα μπορεί να είναι αυτή; Μα τι άλλο από μια γυναίκα με πρόσωπο αράχνης...