ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΝΗ Για τα πουκάμισα τα άδεια. Ούτε για τα άσπρα ούτε για τα μαύρα ούτε για εκείνα που ξέμειναν σε βαρυφορτωμένα πλυντήρια κι έγιναν γκρι. Για αυτά τα άδεια λογαριάζουμε τον θάνατο υπάλληλό μας. Το είπε, κάποτε, κι ο ποιητής πως είθισται το πουκάμισο κάποια στιγμή να φορεθεί να γίνει κόκκινο κι απανωτά σαν μηχανή ανάξια ν’ αρχίσει να ρετάρει. Να οριστεί όπως ορίζεται μια απειλή κι ύστερα ας πεθάνει χωρίς το μέγα βάφτισμα χωρίς το πρέπον όνομα. Χωρίς μία Ελένη.