Τραυματισμένες ράμπες

Με τη συλλογή «Τραυματισμένες ράμπες» η Φανή Αθανασιάδου καταθέτει 29 ποιήματα που ξεκινούν από την εμπειρία της αναπηρίας και της χρόνιας πάθησης και καταλήγουν σε έναν γενικότερο στοχασμό για το σώμα, τη διαφορά και την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει. Η ράμπα που μπλοκάρεται από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, το αμαξίδιο που «δε χωρά πουθενά», το δωμάτιο, ο καθρέφτης και τα φάρμακα γίνονται στα ποιήματά της καθημερινές εικόνες ενός κόσμου που τοποθετεί εμπόδια και τα παρουσιάζει ως αδυναμίες των ανθρώπων που τα συναντούν. Με λόγο λιτό, συχνά ειρωνικό και πάντα ειλικρινή, η ποιήτρια αποφεύγει τον οίκτο και τη μελοδραματικότητα. Δίνει φωνή σε όσους αποκαλούνται «Α.με.Α» και χάνουν έτσι ακόμη και το όνομά τους, ενώ κρατά ζωντανή την ελπίδα για μια «ενωτική πορεία» και για ένα μέλλον που θα ανθίσει, σαν νούφαρο, ακόμη και στην άκρη ενός γκρεμού. Ορισμένα ποιήματα έχουν δημοσιευτεί σε προγενέστερες συλλογές της, ενώ τα υπόλοιπα εκδίδονται εδώ για πρώτη φορά.