Τζεσεό

Ο Μενέλαος -Μάγιας- σπουδάζει στην Κρήτη και αντιλαμβάνεται ότι η κοινωνική πραγματικότητα ξεγελάει τις ρεαλιστικές του ελπίδες. Απρόσμενα τον συνδέει μια βαθιά φιλία με τον Τζεσεό -Τζέσε Όουεν-, έναν ταλαντούχο μηχανικό που κατάγεται από την Αλαμπάμα και τα Ιωάννινα. "Πρόσεχε! Λειτουργούν όπως το κουρδισμένο γραμμόφωνο αν..." Τέτοιου είδους εκμυστηρεύσεις με αποδείξεις αποτελούν φυλαχτό και ευαγγέλιο για τον φοιτητή, ο οποίος ταλαντεύεται ανάμεσα στην αλληλεγγύη και τις αντιπαλότητες μιας μικρής κοινωνίας. Ουρλιαχτά αγανάκτησης, φορμαλισμός και σιβυλλική ειρωνεία αφενός. Παθιασμένοι σκοποί, επιδεξιότητες και αυτοσχεδιασμός απ΄΄ την άλλη. Δυο κόσμοι συνυπάρχουν! Ο ένας είναι λουσμένος από τη λάμψη της αρμονίας, ενώ ο δεύτερος ξεπερνάει τα όρια της βαρβαρότητας. Επιπρόσθετα, ο φοιτητής αισθάνεται παγιδευμένος σε ανοησίες με τη Σοφία και τη Μυρτώ -τις γυναίκες της ζωής του- και τον φοιτητικό κύκλο εν εξελίξει. Ανακαλύπτει καταπιέσεις, προκαταλήψεις και απροσδιόριστους φόβους να αιωρούνται διαρκώς. Όμως, μακριά απ΄΄ το πανεπιστήμιο ψυχανεμίζεται στον Τζεσεό την έκφραση ενός ιδιαίτερου ανθρώπου. Αυτός κινείται ευέλικτα! Αιωρείται σχεδόν ανάμεσα στο λευκό γιασεμί των ποιητών και τα γενικότερα πάθη. Η ρήξη τους θα είναι αναπόφευκτη αφού επικρατεί η αμφισβήτηση των πάντων. Πέφτουν στην "κολυμπήθρα του Σιλωάμ" όπου θα βρεθούν αντιμέτωποι με ολόκληρο σχεδόν τον υπόκοσμο του Ρεθύμνου. Τυλιγμένοι σε δίχτυ από φαρισαϊκά προσχήματα και κάποιο σύνδρομο της Στοκχόλμης, ο αφηγητής νιώθει το τεράστιο ΄΄εγώ΄΄ να αιμορραγεί. Κι ο ιδιόρρυθμος Τζεσεό επιμένει -σε εκείνο το δονκιχωτικό πλάνο- να στοχεύει το μέλλον, μέσα απ τις πληθωρικές στιγμές και την ενσυναίσθηση στο απίθανο παρόν.