Το πλοίο της γραμμής πλησίαζε αργά στο λιμάνι, χαράζοντας με τη βαριά του πλώρη το γαλάζιο μετάξι του Αιγαίου. Ο Ταξιάρχης στεκόταν ακουμπισμένος στην κουπαστή, αφήνοντας τον άνεμο να χτυπά το πρόσωπό του. Μπροστά του απλωνόταν ένας κόσμος λουσμένος στο φως. Ο ουρανός και η θάλασσα έμοιαζαν να έχουν συνωμοτήσει για να καταργήσουν τον ορίζοντα, ενώ στο βάθος τα λευκά σπίτια της Μυκόνου λαμποκοπούσαν σαν σμιλεμένα κομμάτια πεντελικού μαρμάρου. Το εκτυφλωτικό φως τον μέθυσε. Και μαζί του ξύπνησε εκείνος ο άλλος του εαυτός, ο κρυμμένος. Εκείνος που δεν αναζητούσε απαντήσεις αλλά εμπειρίες· που δεν ήθελε να ανατέμνει τα συναισθήματα, αλλά να βυθίζεται μέσα τους. Κουρασμένος από τις ατέλειωτες ερωτήσεις και τη διαρκή ανάγκη να ερμηνεύει τον κόσμο, λαχταρούσε την ανεμελιά και την απόλαυση της ζωής. Να περπατήσει σε άγνωστους δρόμους χωρίς προορισμό. Να αισθανθεί τη ζωή να κυλά στις φλέβες του χωρίς να τη μετατρέπει σε θεωρία. Μέσα του κουβαλούσε έναν θησαυρό από προσδοκίες, πολύτιμους λίθους βγαλμένους από τα βαθύτερα νερά της ψυχής του. Έμοιαζε με ναυαγό σε μοναχική βραχονησίδα, να κρατά σφιχτά το σεντούκι του θησαυρού του, φοβούμενος μήπως κάποια αόρατη δύναμη του το αρπάξει. Κάπου μακριά, στις αχλύες της φαντασίας του, οι Σειρήνες γελούσαν. «Ο κανένας… ο κανένας…», ψιθύριζαν ειρωνικά. Όμως ο φάρος αναβόσβηνε ακόμη. Και το ταξίδι, το πραγματικό ταξίδι, μόλις άρχιζε… Ένα μυθιστόρημα ιδεών, εξουσίας, έρωτα, συγκρούσεων, ανατροπών, στοχασμού και αναδρομικής αφήγησης∙ εκεί όπου το ρεαλιστικό και το συμβολικό, η ύλη και το πνεύμα, η εβαιότητα και η πλάνη παύουν να αντιμάχονται και μετατρέπονται σε πρόσωπα του ίδιου αινίγματος.
