Όχι, φίλε μου, δεν είμαι μεθυσμένος...

Μερικοί τύποι δεν καταλαβαίνουν παρά μόνο ένα δυνατό, σταθερό «ΟΧΙ»...

Αναμφισβήτητα από τα καλύτερα βιβλία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που γράφτηκαν ποτέ...

Συλλεκτική έκδοση. Με πρόλογο και σκίτσο από τον συγγραφέα

Σε μια πόλη γεμάτη απατεώνες και κακοποιούς, ο μπράβος Μποξ και ο συνεργάτης του δέρνουν και μαχαιρώνουν κατά παραγγελία...

Αυτό που είχε ζήσει ο Ντύλαν Τόμας στη φαντασία του, ο κεντρικός ήρωας αυτής της ιστορίας θα το ζήσει στην πραγματικότητα, κάνοντας την ίδια διαδρομή που ακολούθησε ο Ουαλός συγγραφέας, όταν άφησε το πατρικό του με προορισμό ένα άγνωστο Λονδίνο...

«Αν μπορούσε να δώσει μια εικόνα του μέλλοντος, θα παρουσίαζε μια κοινωνία ζώων που θα είχαν απαλλαγεί από τη φοβία της πείνας και του βούρδουλα, που θα ήταν όλα ίσα, που θα δούλευε το καθένα κατά τις δυνάμεις του, όπου τα δυνατά θα προστάτευαν τα αδύνατα… Αντί για όλ’ αυτά –χωρίς καν να βρίσκει για ποιο λόγο– έφτασαν στο σημείο να μην τολμούν να πουν τη γνώμη τους, να βλέπουν άγρια σκυλιά να περιφέρονται απειλητικά παντού και τους συντρόφους τους να κομματιάζονται αφού πρώτα ομολογούσαν φοβερά κρίματα»...

Μερικά από τα σπουδα...

Κάτω απ’ τα βήματα του χρόνου Κάποτε όλα αυτά θα λιώσουν Πύργοι, παλάτια κι εξουσίες Απ’ τη φθορά δεν θα γλιτώσουν...

Ένα νόμισμα για να βρει την αγάπη, ένα νόμισμα για να παντρευτεί κι ένα για να επιστρέψει στη Ρώμη...

«Είδα ένα παιδί να δολοφονείται… Το στραγγάλισε»...

Από τα κείμενα που παρουσιάζουμε εδώ τα τρία πρώτα αναφέρονται, με διαφορετικές αφορμές το καθένα, σε μορφές και πράγματα του Μεσοπολέμου, ενώ το τέταρτο («Η παρακώληση της λογοτεχνίας») ασχολείται με το ζήτημα της ελευθερίας του λόγου και τα όριά της μέσα στις διαδικασίες της σύγχρονης κοινωνίας, καθώς και με την ενδεχόμενη μοίρα των λογοτεχνικών ειδών μέσα σ’ αυτά τα όρια και αυτούς τους εμποδισμούς...

Όταν δημοσιεύτηκε το βιβλίο, το 1949, και λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του από φυματίωση, ο Όργουελ χρειάστηκε να το υπερασπιστεί στο αριστερό κοινό του ως εξής: Το πρόσφατο μυθιστόρημά μου ΔΕΝ επιτίθεται στον σοσιαλισμό ή στο Βρετανικό Εργατικό Κόμμα (του οποίου είμαι υποστηρικτής), αλλά αναδεικνύει τις διαστροφές στις οποίες υπόκειται μια συγκεντρωτική οικονομία και οι οποίες έχουν εν μέρει πραγματοποιηθεί στον κομμουνισμό και τον φασισμό...

Αρχές της δεκαετίας του 1980...

Ο Τζακ Κάφερι έρχεται αντιμέτωπος με το απόλυτο κακό...