Αυστριακή λογοτεχνία

Μια πόλη κοιτάζει επιτέλους κατάματα την ιστορία της....

Ο Άντον Χοφμίλλερ, νεαρός στρατιωτικός, υπηρετεί στο ιππικό σε μια μικρή πόλη της Αυστροουγγαρίας, παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου....

"Η μοίρα με όρισε να παίξω έναν συγκεκριμένο ρόλο στη ζωή ενός από τους σπάνιους ανθρώπους που μετά τον Μεγάλο Πόλεμο επρόκειτο να προκαλέσουν τρομερές αλλαγές και ανυπολόγιστα πάθη στην Ευρώπη....

"Δείξε δυσπιστία σ’ έναν άντρα, και οι πιο ξεκάθαρες αποδείξεις πίστεως θα γίνουνε στο άψε σβήσε σημάδια απιστίας -εμπιστέψου τον, και οι πιο χειροπιαστές αποδείξεις απιστίας γίνονται σημάδια παραγνωρισμένης πίστεως που κλαίει σαν μικρό παιδί δαρμένο....

Η ανθρωπότητα έχει τρελλαθεί Η ανασφάλειά της έχει χτυπήσει κόκκινο Η ανθρωπότητα δεν τρέμει τίποτε περισσότερο από τον ίδιο τον εαυτό της...

Η Ιρένε, μια νέα γυναίκα, παντρεμένη, έχει ένα νεαρό πιανίστα για εραστή....

Μια τραγουδίστρια της όπερας, η οποία επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει στον Μαγικό Αυλό του Μότσαρτ για πολλοστή φορά, εξαντλημένη από την πειθαρχεία που έχει επιβάλει στον εαυτό της και την επαναλαμβανόμενη έκθεση στο κοινό, αποφασίζει να ματαιώσει τις εμφανίσεις της και να αποσυρθεί στην εξοχή μαζί με τον τυφλό και αλκοολικό πατέρα της....

Η Αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι" είναι ένα κλασικό μυθιστόρημα στο χώρο του μοντερνισμού, ένα κοινωνικό ψυχόδραμα που προκάλεσε πραγματική ταραχή όταν εκδόθηκε (1970)....

Στην αριστοτεχνική αυτή νουβέλα του Τσβάιχ -με κύρια στοιχεία τη ρεαλιστική ψυχολογική περιγραφή, τη διεισδυτική κοινωνική ανάλυση και την αμείωτη δραματική ένταση-, η Ιρένε, μια τριαντάχρονη παντρεμένη γυναίκα, κουρασμένη από την ανιαρή συζυγική ζωή της, συνάπτει έναν παράνομο ερωτικό δεσμό με έναν νεαρό πιανίστα....

-...

«Μπορούμε βεβαίως να φανταστούμε ότι υπάρχουν πίνακες μέσα στη σάλα: πίνακες βαθείς, ονειρικοί, μέσα σε ήρεμα κάδρα....

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ [Thomas Boberg] Ήταν την ώρα που βγαίνει ο ήλιος πάνω απ΄το σταθμό, έχω χάσει αποσκευές, τραίνο, κατεύθυνση, έχω χάσει τον μπούσουλα, πήγα στην πόλη, ήταν την ώρα που ο ήλιος καίει τους τρούλους, που η σκόνη μαστιγώνει τον κάμπο, που η φτώχεια τριβόταν στο φως, που ο κόσμος γονιμοποιείται στα σκατά, που δε θυμάμαι τι σκέφτηκα, τι έζησα, το τρένο έφυγε, οι νέοι έφυγαν, την περισσότερη νύχτα γρατζουνούσα σ΄έναν τοίχο, ήταν την ώρα που ήταν η ώρα να ξυπνήσεις, η αρρώστια ροκάνιζε γλυκές αναμνήσεις, πέρασα από ένα πάρκινγκ, είδα μια ταμπέλα, ήταν σκονισμένη, άσχημη, αηδιαστική, πίσω από την ταμπέλα υπήρχε ένα δωμάτιο, στο δωμάτιο ήταν ένας άντρας, ήθελε να πουλήσει κάτι, αγόρασα κάτι και ήπια ένα ποτήρι, μετά βγήκα έξω στο σούρουπο, αυτό απλωνόταν σε πλατείες και τρομαχτικές στιγμές, και γύρισα σ΄ένα δωμάτιο, το δωμάτιό μου, όμως ήταν άραγε δικό μου; Εκεί περίμενε ένα βαθύ και ερωτευμένο ραντεβού, αγκάλιασα το ραντεβού μου, είχα ξεχάσει ότι είχα ραντεβού, ένα άλλο βαθύ και όντως ερωτευμένο ραντεβού, είπα ότι το είχα ξεχάσει, είχα ήδη ραντεβού, και είναι εδώ στη γωνία, κλάψαμε, είπα, αλλά μπορώ να διαλέξω, είπε εκείνη, έτσι είναι....

Το Αμόκ, η εκτενέστερη και διασημότερη από τις ιστορίες, πραγματεύεται την απομόνωση και την απώλεια της λογικής και του εαυτού ενός γιατρού σε μια ζούγκλα των Τροπικών της Μαλαισίας....

Μ αγκάλιασες....

Η ουσία της βλακείας δεν άλλαξε από τον καιρό του Μούζιλ, αλλά αυξήθηκε δραματικά η διασπορά της....