-...Τον Ιανουάριο του 1991, οκτώ μέλη του 22ου Συντάγματος της SAS ανέλαβαν να εκτελέσουν μια ειδική αποστολή στα μετόπισθεν του εχθρού.

Στον απολογισμό μιας ζωής δεν υπάρχει συμπέρασμα, ούτε ηθικό δίδαγμα....

Συγγραφέας με τολμηρές ιδέες, που δεν υποκρίθηκε για τη ζωή της και που έθεσε με ωμό αλλά και ρεαλιστικό τρόπο θέματα-ταμπού της σημερινής κοινωνίας, η Virginie Despentes έγραψε το βιβλίο "H θεωρία του Κινγκ Κονγκ"....

Στις μέρες εκείνες της ευφορίας, στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν όλα έμοιαζαν παντού δυνατά και πραγματοποιήσιμα, ο Αϊνστάιν και ο Πικάσο δεν έκαναν καμία διάκριση ανάμεσα στην προσωπική και την εργασιακή τους ζωή....

Θα μπορούσε μια μηχανή να επικοινωνεί με τους ανθρώπους πάνω σε μια άπειρη σειρά θεμάτων, χειριζόμενη άπταιστα μια ανθρώπινη γλώσσα; Θα μπορούσε μια μηχανή να νιώσει απογοήτευση και πόνο; Θα μπορούσε μια απογοητευμένη μηχανή να εκτονώσει τα καταπιεσμένα της αισθήματα βγαίνοντας έξω και τρέχοντας δέκα μίλια; Θα μπορούσε μια μηχανή να μάθει να απολαμβάνει τον γλυκό πόνο ενός μαραθώνιου δρόμου; Τέτοιου είδους ερωτήσεις πυρπολούσαν τον εγκέφαλο του Άλαν Μάθισον Τιούρινγκ, του μεγάλου Βρετανού μαθηματικού....

Το βιβλίο αυτό είχα ανάγκη να το γράψω....

-...

Βήμα, βήμα, μέρα τη μέρα, εξαντλώντας όλα τα χρώματα της λογοτεχνικής παλέτας, η Nadine Satiat ζωγραφίζει το πορτρέτο ενός ανέκδοτου Μπαλζάκ που φαντάζει σαν ήρωας των μυθιστορημάτων του: ασυμβίβαστος παρατηρητής των συγχρόνων του, απίθανος ψεύτης, μερικές φορές άδικος, συχνά τυραννικός, αντιφατικά γοητευτικός, ανεξέλεγκτα σπάταλος, ανήμπορος μπροστά στην επιθυμία του να αρέσει, γεμάτος όνειρα πλουτισμού και πολιτικές φιλοδοξίες....

This book recounts the exclusive and personal experience of father Antonios Stylianakis, a psychiatrist in Thessaloniki....

-...

"Είπα πράγματα στον Φερνάντο που δεν έχω πει ποτέ σε κανέναν....

"O τρομοκρατικός ήχος των βομβαρδιστικών "Στούκας", ενωνότανε με το θλιβερό χλιμίντρισμα των αλόγων που σκοτώνονταν ή τραυματίζονταν, με τις εκρήξεις των βομβών, τις καταρρεύσεις των κτιρίων, τον πανικό των ανθρώπων που έτρεχαν να προστατευτούν (όταν οι βομβαρδισμοί μάς πετύχαιναν στα χωράφια, τρέχαμε να καλυφτούμε μέσα στα στάχυα, αλλά πώς να γλιτώσεις από τα "Στούκας", που έφταναν μέχρι και τριάντα μέτρα από τη γη - πολλά κορμιά έπεσαν, πολύ θανατικό) ένας αλλόκοτος ορυμαγδός, μια κόλαση....

Από αυτό τον προμαχώνα όπου μας ανέβασε η ζωή, υπάκουοι στη μνήμη της καρδιάς, πλέκουμε στέφανα με λέξεις και τα ρίχνουμε στο πέλαγος του χρόνου για να τιμήσουμε τους άξιους φίλους που εχάσαμε, αλλά που δεν αποχωριστήκαμε....

Ο άνθρωπος και έρχεται, και φεύγει από τον κόσμο αυτό χωρίς αποσκευές....

-...