Στην ταράτσα ενός καφενείου, στην πλατεία του Σαγιό όπου συχνάζουν τραγουδιστές, ρακοσυλλέκτες, πωλητές κορδονιών, λουλουδιών και άλλων, στην ταράτσα λοιπόν του καφενείου τέσσερα άτομα συνωμοτούν...

Το θέμα του έργου μάς το λέει ο ίδιος ο τίτλος: ο Βασιλιάς πεθαίνει...

Ένας νεός φτωχός αλλά φιλόπονος, αφού έχει ζήσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας και στερημένος τα πάντα, μπερδεμένος ανάμεσα σε δύο γυναίκες, η μία άκαρδη που την αγαπάει, η άλλη με καρδιά που δεν την αγαπάει, είναι απελπισμένος και σκέφτεται ν'' αυτοκτονήσει, όταν ένας από τους φίλους του -πρέπει να τον ονομάσουμε γιατί στην Ανθρώπινη Κωμωδία παίζει σπουδαίο ρόλο: είναι ο Ραστινιάκ- τον συμβουλεύει να ριχτούν στις διασκεδάσεις και, για να βρουν τα μέσα, να παίξουν τα λίγα χρήματα που έχουν...

«Την άφησες να πεθάνει…» Η Κριστίν Στάινμεγιερ πίστευε πως το γράμμα που βρήκε την παραμονή των Χριστουγέννων στο γραμματοκιβώτιό της δεν απευθυνόταν στην ίδια...

Αυτή η γυναίκα μου φάνηκε εντελώς ξεπεσμένη...

Συγκλονισμένη από τη μαρτυρία μιας Νιγηριανής πόρνης, η Γαλλίδα δημοσιογράφος Σερένα Μονιέ ταξιδεύει στο Λάγος για έρευνα...

«Ωστόσο είναι αργά για να τηλεφωνήσω, αρκούμαι σε ένα SMS...

Κοντά στο χωριό Ριβιέρ-Μπριλέ, στο Κεμπέκ, τρεις έφηβοι, η Τζουντίθ, η Αμπιγκέιλ και ο Αλεξάντρ, πάνε να κατασκηνώσουν στο δάσος...

Ο συνταγματάρχης Χασάν, πρώην μέλος της Προεδρικής Φρουράς του Σαντάμ Χουσεΐν, που παρακολουθείται από το τμήμα καταπολέμησης της τρομοκρατίας της Γιουροπόλ το οποίο διευθύνει ο Ντενίζ Σαλβέρ, βρίσκεται νεκρός σε πάρκο του Βερολίνου...

-

ΓΙΑ ΝΑ ΓΑΛΗΝΕΥΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΝΑΡΚΙΣΣΑΣ: Αυτή η λατινική επιγραφή σε μια απόμερη γωνιά του βοτανικού κήπου της πόλης Μονπελλιέ, όπου σύχναζε ο νεαρός φοιτητής της Νομικής Πώλ Βαλερύ, υπήρξε καθοριστική για την ποιητική του ιδιοσυγκρασία...

Ένας στρατιώτης δίνει το βιολί του στον διάβολο, µε αντάλλαγµα την υπόσχεση για πλούτη...

Πριν από δύο εβδομάδες, πήγα στο δωμάτιό του, δεν μπορούσε πια να σηκωθεί… Μου ζήτησε να του φέρω το ηλεκτρόφωνο και τα ηχεία, αυτή ακριβώς ήταν η φράση του… Τα συνέδεσα δίπλα στο κρεβάτι του...

Είδα τότε απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα τη Γιαγιά ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, στη μέσα κάμαρα… Βαριανάσαινε, λαχάνιαζε, πνιγόταν, η ανάσα της σφύριζε και κοβόταν… Μόλις είχε φύγει ο γιατρός...

Μασσαλία, 1962...