Ίκαρος

Μήπως η ζωή είναι αυτό που μας συμβαίνει επειδή έχουμε λογοτεχνία; Εν μέσω μιας περιόδου προσωπικής και λογοτεχνικής μεταμόρφωσης, ο αφηγητής αρχίζει να παρατηρεί σημάδια σε πόρτες και κυρίως σε διαδοχικά δωμάτια...

Μια παρέα παιδιών παίζει κάθε μέρα σε μια παιδική χαρά...

Έχετε γνωρίσει τη Μάργκο; Είναι χαρούμενη, εξυπηρετική και ευγενική – η καλύτερη φίλη! Σήμερα θα πάει επίσκεψη στον καλύτερό της φίλο, τον Όσκαρ, και έχει φτιάξει μια τούρτα για να φάνε οι δυο τους...

Ο μαστρο-Τζεπέτο, ηλικιωμένος και ολομόναχος, χάνει σιγά σιγά τη μνήμη του και τη λαλιά του...

Ένα βιβλίο-γιορτή, αφιερωμένο στους μαγικούς δεσμούς που ενώνουν τα παιδιά...

Στους λόφους της Σικελίας, είναι η ώρα της σιέστας...

«Σ’ αυτή την οικογένεια δεν υπάρχουν μυστικά!» δηλώνει στην αρχή αυτού του βιβλίου ο Νταμιάν, ο Πατέρας, ένας άνθρωπος με αμετάβλητες απόψεις και ιδανικά, εμμονικός με την ακεραιότητα και τη διαπαιδαγώγηση...

Ο Σκάνταρ Σμιθ ζει το όνειρό του: εκπαιδεύεται ως αναβάτης μονόκερου...

Η Άλκηστη Χαλικιά, στο νέο της βιβλίο ξεφεύγει από τη μικρή φόρμα και μας παρουσιάζει μια ιστορία μεγάλου μήκους: Ο Άγγελος, μετακομίζει με τους γονείς του σε ένα ορεινό χωριό μακριά από την πόλη...

Το Πίτσι Πίτσου, το νησί των Πιτσιμπουίνων, είναι το πιο ασφαλές, αλλά και το πιο μυστήριο νησί στον κόσμο...

Ο Νόι, φιλοξενείται στο σπίτι της Γιαγιάς του, που είναι κάπως παράξενη: μαγειρεύει φύκια και ροχαλίζει όταν κοιμάται!

Ο Τικ και η Τέλα έψησαν μπισκότα για να στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά αυτά εξαφανίστηκαν!

«Μην αφήσεις να της συμβεί τίποτα, εντάξει;» Σεπτέμβριος 1939...

Στη γλώσσα μου ίδια πια βαραίνουν άνθρωποι και πουλιά Λιγοστεύω Στο νέο του ποιητικό βιβλίο ο Γιάννης Αντιόχου συγκεντρώνει και επανεξετάζει ποιήματα προερχόμενα από τις οκτώ ποιητικές συλλογές του· από το πρώτο του βιβλίο που εκδόθηκε το 2003 μέχρι το Αυτός, ο κάτω ουρανός, που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2020...

Οι δρόμοι στα όνειρά μου ήταν σιγμοειδείς, με τις ήπιες ή απότομες στροφές τους να θυμίζουν τις διακυμάνσεις των αξιών των μεταλλευμάτων και των υγρών καυσίμων· οι συναισθηματικοί μου κλυδωνισμοί, παίρνοντας τη συμβολική μορφή της αργής εξύψωσης του προσώπου μου στον ουρανό ή του απότομου γκρεμίσματος ενός αποκαμωμένου σώματος στη θάλασσα, παρέπεμπαν στην πορεία μιας εξαιρετικά ευμετάβλητης μετοχής· ένα βράδυ, η τροχιά ενός διάττοντα αστέρα μιμήθηκε την καμπύλη που διέγραφε τη δεδομένη χρονική στιγμή η τιμή του ατσαλιού...