Γίνεται απόλυτα εμφανές ότι η ανάδυση του νεωτερικού κράτους συνοδεύεται αναπόφευκτα από τη γένεση μιας εξω-κρατικής εξουσίας, η οποία είναι ουσιαστικά, αυταρχική και παράνομη...

Σε όλα τα κείμενά του, ποιητικά και πεζά, παρεισφρέει η δίψα του μεγαλειώδους, η λαχτάρα της ανάβασης προς το υψηλό, η δυσφορία τής μη επίτευξής της

Τίποτα δεν χάθηκε όλα λάμπουν βαθιά κρυμμένα δακρυσμένα και μας περιμένουν… Η μονωδία είναι ένα είδος λυρικής ποίησης, που αναπτύχθηκε τον 6ο αι...

Η ζωή ξαναρχίζει για μας, το αγαπημένο τραγούδι της πρώιμης μεταπολεμικής Αθήνας με τη φωνή της Κάκιας Μένδρη, είναι σαν να σμίγει με το Καινούργια τώρα ζωή, το αφήγημα μνήμης και παιδικών εντυπώσεων του Γιάννη Παντζόπουλου,

...Αλλά η περίπτωση ...

Μια νέα γυναίκα αιμόφυρτη μέσα στα λασπόνερα, μια μαριονέτα με σπασμένα τα σκοινιά της...

Η διδακτορική διατριβή της Myrtia Hellner εξετάζει την αρχαιολογική φωτογραφία στην Ελλάδα έως την εισαγωγή της ψηφιακής τεχνολογίας...

Η πληροφορία / επικοινωνία είναι ακριβώς το σύστηµα ελέγχου...

Ό,τι ορίζει τον ποιητή […] είναι η ποιότητα της ευαισθησίας του, ο πλούτος και η τόλμη των στοχασμών του, ο ουμανιστικός προσανατολισμός του, η συνομιλία του με τον φιλοσοφικό στοχασμό, η αναζήτηση των αληθινών αξιών και των ουσιωδών νοημάτων, η κριτική διαχείριση των πολιτισμικών κεκτημένων μέσα στη διαχρονία, η δύναμη των αισθημάτων:

Είναι πολύ σκληρό να γίνεσαι Άνθρωπος...

«Ο Δημήτρης Μακρής εκμεταλλεύεται το ιδιαίτερο βλέμμα του ως σκηνοθέτη, συνηθισμένο να παρατηρεί μια σκηνή μελετώντας την πιο κατάλληλη οπτική γωνία, ώστε να “εισαγάγει” τον θεατή μέσα σε μία ιστορία...

Δεν μπορεί να υπάρξει πρόλογος σε ένα τόσο κυκλικό θέμα...

Η Λεονί αισθάνεται τους πρώτους πόνους του τοκετού...

Οι Δελφικοί αγώνες ποίησης, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (Π...

Στις περίκλειστες λίμνες Λες καμωμένες από διάφανο κρύσταλλο Αντικάτοπτρα βυθισμένων κόσμων Εκεί όπου εφορμούν τα όνειρα Σε μεταμεσονύκτιες τυμβωρυχίες Με ελεύθερες καταδύσεις Ολόγυμνα Όπως παλιά οι σφουγγαράδες Στις σκοτεινές αβύσσους Για να αδράξουν Λείψανα αρχαίων πόλεων Λησμονημένα μνήμης ναυάγια Θαμμένα στην υγρή σκόνη Της υλής των πυθμένων Ακρωτηριασμένα αγάλματα Αγγέλων έκπτωτων Κι ολόχρυσους τύμβους Μύθους ασύλητους Καταδύοντας Στους σπειρωτούς λαβύρινθους Εκεί στων υδάτων αδύτων τα άδυτα Στις ρηγματώσεις υποθαλάσσιων ηφαιστείων Και να φυτέψουν Τουλίπες πέτρινες Και διάφανα ηλιοτρόπια...