Φασαριόζα η θάλασα το καλοκαίρι...

«Αν δε θέλουμε να αφ...

Αν υποτεθεί πως, ήθελε κάποιος να ορίσει τον ακρογωνιαίο (θεμελιακό) λίθο τής κριτικής-, (αυτός) θα συνοψιζόταν στην επισήμανση των ποιοτήτων εκείνων, που (παρά τα πολιορκητικά συμφέροντα, τής ανυποληψίας και τής εύνοιας), παραμένουν αμετάβλητα γνήσιες και αδιάφθορες, με την πνευματική και ηθική τους ταυτότητα, να συγκροτεί τον (καίριο) συμπαγή πυρήνα, τής αισθητικής τους συμβολής...

Ο Σιμωνίδης ο Κείος χαρακτήριζε «τη μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν, τη δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν», βοηθώντας μας έτσι να αντιληφθούμε ότι οι ακουαρέλες που κοσμούν τη συλλογή αυτή ταιριάζουν αρμονικά με τα ποιήματα, καθώς με τους ανάλαφρους χρωματικούς τους τόνους μπορούν να μας ταξιδεύουν έμμετρα στις αμέτρητες όψεις της Άπω Ανατολής...

Η θάλασσα τους μαζεύει Για να τη ζηλέψουν...

Το Εν Βερολίνω – Na gut! – υπέρ αδυνάτων, απόρων κι απορούντων – είναι ένα βιβλίο περιπατητικό...

Μέχρι σήμερα έχει γίνει αποδεκτή η δυνατότητα μεταβίβασης της σκέψης από ένα πρόσωπο σε ένα άλλο, φαινόμενο που εντάσσεται στον χώρο της παραψυχολογίας...

Γιατί γελούσε όλη μέ...

Τι κοινό μπορεί να έχουν μεταξύ τους: ένας οφειλέτης από το Μπάμπεργκ στα 1590, ένας εθνικιστής του ισπανικού εμφυλίου, ένας Διοικητής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας Υπουργός Υγείας της Ελλάδας στα πρώτα χρόνια του αιώνα μας, οι Κυβερνήτες των Ηπείρων στα 2100, ένας ληστής στην πόλη Γκέρλιτς τον 17ο αιώνα, μια οικογένεια Γάλλων βιομηχάνων στη δεκαετία του ’50, ένας ευνούχος με τον προστατευόμενό του στο Βυζάντιο του 11ου αιώνα, οι διώκτες Ιρλανδών αγωνιστών στα 1870 και ένας εισαγωγέας «εδώδιμων αποικιακών» στη Θεσσαλονίκη του 1936; Όλοι αυτοί υπερεκτίμησαν τον εαυτό τους, συμπεριφέρθηκαν αλαζονικά, αδίκησαν ανθρώπους, υπερέβησαν τα φυσικά και ηθικά όρια, εξόργισαν και διέπραξαν «ύβριν»...

Τα βιβλία δεν είναι απλώς αντικείμενα...

Η ζωή είναι ένα μαγικό ταξίδι αντιθέσεων...

«“Το αίμα τραβά το αίμα”...

Μανούλα μου, τώρα εμείς θα φύγουμε στο σπίτι μας θα πάμε Κι αν κλάψεις λίγο στην αρχή να μην μοιρολογήσεις Στα μαύρα ποτέ να μην ντυθείς θέλουμε ν’ ασπροφορέσεις Στην γλάστρα τον βασιλικό μην ξεχνάς να τον ποτίζεις Κι απ’ την αυλίτσα την μικρή λευκό μαντήλι να κουνήσεις Η απώλεια αγαπημένων προσώπων είναι δυσβάσταχτη, επίπονη και άβολη...

Κάποια στιγμή ένιωσα την ανάγκη να μετατρέψω τον πεζό λόγο έκφρασης σε λογοτεχνικό λόγο...

Βότρυς, ένα τσαμπί σταφύλι...