Κάθε παραμύθι, ακόμα και το πιο εντυπωσιακό, έχει αξία κατά τη διάρκεια της αφήγησής του. Για το τέλος του, πολύ δε περισσότερο για τη συνέχειά του μετά το τέλος, κανείς δεν δείχνει να ενδιαφέρεται, προτιμώντας να βαυκαλίζεται με τη μαγεία του μύθου. Στα παραμύθια όλα μπορούν να συμβούν, όλα μπορείς να τα πετύχεις και όλα μπορείς να τα πάθεις. Υπάρχουν οι κακοί, από τους οποίους προέρχονται όλα τα κακά, και οι καλοί, τα θύματα. Στα παραμύθια δεν υπάρχει προσωπική ευθύνη. Στην πραγματικότητα, πίσω απ’ όλα βασιλεύουν η αδιαφορία και η άρνηση να φανταστεί το παιδί τι θα γίνει μετά. Άλλωστε, και οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως παιδιά, και η ερώτηση «τι θα γίνει μετά;» πάντα προκαλούσε αμηχανία. Ο πολίτης είναι ένας Κοντορεβιθούλης που έχασε τον δρόμο του. Κοντορεβιθούληδες χαμένοι στο δάσος, Χιονάτες που καταπίνουν δηλητηριασμένα μήλα, βασιλόπουλα που τις ανασταίνουν, λύκοι που καταβροχθίζουν κατσικάκια, γουρουνάκια που χτίζουν ακατάλληλα σπίτια, τα οποία καίγονται ή πνίγονται, νεράιδες με μαγικά ραβδιά που μας σώζουν ή κακές μάγισσες που μας κυνηγούν – όλα αυτά είμαστε: έρμαια των αιώνιων παραμυθιών.
