Κάψιας Αρκαδίας 1814...

«Επιτρέπεται ν’ απατήσω τον άντρα μου;» ρώτησε ξαφνικά η Αύρα και ομολογώ πως για αρκετά δευτερόλεπτα έχασα τη φωνή μου...

«…κι επέμενε στην αμετακίνητη άποψή του, ότι έγκλημα κρυβόταν πίσω από τις μυστηριώδεις εξαφανίσεις και μάλιστα ειδεχθές! Όμως, έφαγε τέτοια στενή παρακολούθηση ο ανύποπτος ντιλιβεράς για αρκετό καιρό από μυστικό της ασφάλειας, χωρίς καθόλου να υποψιαστεί το ελάχιστον, που στην τελική, δεν προέκυψε ούτε η παραμικρή υποψία εις βάρος του...

Γράφω, κόντρα στον χρόνο! Κομμάτια της ψυχής σημάδια της ύπαρξής μου...

-

Η ανάμνηση της ζωής των παιδικών και νεανικών χρόνων αποτελεί μια ωραία αίσθηση...

Η ζωή μου όλη είναι συνδεδεμένη με τον χρόνο...

Μια χαριτωμένη αρκουδίτσα χαίρεται τη ζωή μαζί με τους φίλους της...

-

-

-

Η αυστηρότητα όμως και η δικαιοσύνη ενός καθηγητή πανεπιστημίου (αλλά και των δύο άλλων βαθμίδων εκπαίδευσης), για να μην προκαλούν διαμαρτυρίες, ατομικές ή συλλογικές, επιβάλλουν πολύ περισσότερο χρόνο δουλειάς, πράγμα που ο γράφων το θεωρεί βασικό καθήκον κάθε διδάσκοντος...

Η ζωή του δεκατετράχρονου Άθαν ενώνεται μ’ εκείνη του θείου Λάκη, της κυρίας Βένιας, της κυρίας Μαίρης, του διευθυντή του σχολείου του, του γιατρού του κι όλων των παιδιών που ζουν στο ίδιο ορφανοτροφείο...

-

Ο Άρης, γερμανικός ποιμενικός, εννέα χρόνων, και ο Μπλακ, διασταύρωση βελγικού ποιμενικού και τσοπανόσκυλου, συνομήλικος του Άρη, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο χωριό του δεύτερου...