Ανεμολόγιο

Μονοπατώ θα πει πορεύομαι στη ζωή αφήνοντας το προσωπικό μου αποτύπωμα...

Στο ημερολόγιο της ζωής, κάποιες φορές οι σελίδες είναι περίτεχνα γραμμένες, ενώ άλλοτε οι λέξεις σβήνονται άτσαλα σε μια προσπάθεια να ξεχαστούν...

Καθημερινά αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να στηρίξουμε τα παιδιά μας και να τα βοηθήσουμε να αναπτυχθούν και να ατσαλωθούν ως προσωπικότητες...

Κάποιες ζωές δοκιμάζονται από πολύ νωρίς...

Πριν το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο έφηβος Μίκα δέχεται το πιο όμορφο δώρο που του είχαν κάνει ποτέ στη ζωή του, τον Γκαστόν, έναν υπέροχο κυνηγετικό σκύλο...

Το κορίτσι κοιτάζει την αντανάκλαση του φεγγαρόσχημου προσώπου του στον καθρέφτη...

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, μένει ένας πρωτόγνωρος χώρος και χρόνος για να μετασχηματιστούν οι σκέψεις, τα όνειρα, οι ανησυχίες και οι ελπίδες της μαμάς που ωριμάζει κι αυτή μαζί τους...

Στον πέμπτο όροφο μιας πολυκατοικίας, μια πόρτα ανοίγει, μια πόρτα κλείνει...

Η ποιητική συλλογή «Μονομαχίες», του Γιάννη Τσίγκρη, παραπέμπει σε πεδία συγκρούσεων, αρένες γεμάτες πάθη, νίκες και ήττες...

Δύο φίλοι πίνουν αμέριμνοι καφέ, όταν ένα ιδρωμένο πλήθος τους κυκλώνει απειλητικά...

«Όλα μου τα ταξίδια γίναν χωρίς πυξίδα χωρίς αποσκευές χωρίς συνταξιδιώτη με μια επιθυμία βαριά στους ώμους μου ριγμένη...

Όσα θα σας μεταφέρω έχουν τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος: Εμείς, οι απόγονοι ατροφικών φτερών, είμαστε αποκλεισμένοι στο Ποτάμι της Παραδοχής...

Οι τόποι φτιάχνονται για να ’χουν σπίτι οι μνήμες, και ο χρόνος φτιάχτηκε για να τις φυλακίζει στον νου...

Ο ποιητής μάς οδηγεί στον μυστικό του κήπο, εκεί όπου καλλιεργεί με αφοσίωση τις πιο προσωπικές του αναζητήσεις...

Με την ποιητική συλλογή «Χάνοντας το προσχέδιο», ο ποιητής επιχειρεί μια προσέγγιση στον μικρόκοσμο του ανθρώπου των πόλεων...