Τη δεκαετία του ’80 στον Κορυδαλλό, σε ένα μικρό διαμέρισμα, ζει η οικογένεια Ανυφαντή...

«Αν κάποτε ένα πρόσωπο, σκοπός ή μια ιδέα, το φως κινήσει μέσα σου έναν κρυμμένο τόπο και βρεις σ’ αυτόν μια δύναμη που στέκει εκεί ακμαία, είναι η Πίστη όπου κινεί ψυχή, αν θες και κόσμο...

Το ίδιο ακούω κάλεσμα, τον ίδιο ακούω χτύπο Η ίδια με καλεί καρδιά, ίδιος ηχεί ο ρυθμός Ηλύσια και Παράδεισος τον ίδιο έχουν κήπο Από τον Δάντη ως σήμερα, ένας είναι ο καημός Όσες πληγές υπέφερα κι όσες φορές πονούσα Πάντοτε ίδια ήτανε η έμπνευση κι η Μούσα Κι ο δρόμος που ακολούθησα, που πάντοτε αλλάζει Είτε δεξιά είτε αριστερά, στο ίδιο τέρμα βγάζει Κι αν είμαι απλά μια αντιγραφή, χωρίς οστά και σάρκα Κι αν κάποιον λογοτεχνικό θυμίζω χαρακτήρα Η ίδια μας γέννησε ψυχή, η ίδια μας δένει μοίρα Στο πέλαγος της ποίησης η ίδια μας φέρνει βάρκα Κι είναι η ίδια η ομορφιά που μας καλεί θλιμμένα Τον Faust...

Ας μείνουμε λιγάκι έ...

Η ποίηση της Ναταλί Ρονβό, στιβαρή και πρωτότυπη, εκπέμπει μυστικισμό...

Κοίτα – ο πρώτος πάγος απλώνεται στους δρόμους μας το πρωί, και το αίμα έχει γεύση άγριου λευκάγκαθου ενώ στα χείλη απόμεινε ίχνος φιλιού, σαν μικρή πληγή∙ κοίτα, πόσο φθαρμένες είναι οι τσέπες από τα χέρια με τα δερμάτινα γάντια, κοίτα πώς ξεχνιούνται όλες οι δικές σου επιπόλαιες ενέργειες, και οι κακές συνήθειες∙ πόσο κοντά κοιμούνται τα πουλιά στα κλαδιά, πόσο γκρίζα φαίνεται η αναπνοή στον αέρα, καθώς ο ήλιος χαϊδεύει τις στέγες της πόλης, τις κορυφές των μαύρων δέντρων από πάνω, και τα κοιμισμένα ψάρια στα αργοκίνητα νερά∙ πώς ο κόσμος σου προσφέρει δώρα – κρύα μήλα, όψιμα λουλούδια, ξαφνικά απάνεμα βραδινά και άλλες χαρές – φάε, πάρε, κράτα, φύλαξε τη μνήμη του καλοκαιριού∙ καθώς θα ωριμάζει στους πνεύμονες η νέα ζεστασιά, καθόλου άσχετη, απαλή, αόρατη, εύθραυστη, σαν ζωντανός μίσχος...

Ένα κοριτσάκι από πάγο που δεν μπορεί να κοιτάξει τον ουρανό, ένας νάνος ερωτευμένος με τη χρυσαφένια χήνα του, ένας λυπημένος κλόουν στην αναζήτηση κάποιου για να κάνει να γελάσει, είναι μερικά από τα δεκατρία σουρεαλιστικά και ποιητικά παραμύθια αυτής της συλλογής, στα οποία τα όρια μεταξύ δυνατού και αδύνατου είναι δυσδιάκριτα...

Εξισώνοντας τα συναισθήματα με το σώμα και το περιβάλλον Όλοι δίνουμε τις μάχες μας και όλοι νιώθουμε την ανάγκη να δούμε στους άλλους την αντανάκλαση του εαυτού μας...

Βασικοί ήρωες του έργου είναι το ζευγάρι Φέντια και Λίζα Προτάσοφ, των οποίων η σχέση δεν πάει καλά εξαιτίας της σπάταλης και άσωτης ζωής του συζύγου...

Η Άννα, μια γυναίκα μέσης ηλικίας, ανακαλύπτει πως ο σύζυγός της την απατά και αμέσως γκρεμίζεται όλος της ο κόσμος...

Ποιος έχει μέσα στον χρόνο μια φωλιά; Μέσα στο άπειρο του απείρου έναν κήπο; Η απόκριση ζώο ερημικό· όπως το σύννεφο μες στον χειμώνα, όταν πηγαίνει αργοβάδιστο κατά την άνοιξη ξεφορτώνοντας βροχή...

Κι έτσι, Αφού ο Χάρος μετάνιωσε λίγο πριν πάρει τη ζωή του, απλά και μόνο για να μυρίσει το άρωμά του, αυτό μεγάλωσε...

To kalá της Αν Πεντέρς είναι μια συνεχής αλληλεπίδραση των διασταυρούμενων αναζητήσεων, μια ποίηση που τρέφεται από την πολιτική, την ιστορία, τη γεωγραφία, τη φιλοσοφία, και διερευνά την έννοια της αναδρομής...

Ανθολογούνται οι: Tadeusz Dąbrowski (Ταντέους Ντομπρόφσκι), Barbara Klicka (Μπαρμπάρα Κλίτσκα), Szczepan Kopyt (Στσέπαν Κόπυτ), Jakub Kornhauser (Γιάκουμπ Κόρνχαουζερ), Natalia Malek (Νατάλια Μάλεκ), Justyna Bargielska (Γιουστίνα Μπαργκιέλσκα), Tomasz Bąk (Τόμας Μπόνκ), Martyna Buliżańska (Μαρτίνα Μπουλιζάνσκα), Jacek Dehnel (Γιάτσεκ Ντένελ), Maciej Robert (Μάτσιεϊ Ρόμπερτ), Krzysztof Siwczyk (Κρίστοφ Σίβτσικ), Szymon Słomczyński (Σίμον Σλομτσίνσκι), Julia Fiedorczuk (Γιούλια Φιεντόρτσουκ)...

Ανθολογούνται οι: Ντιάνα Ανφιμιάδη, Γκιόργκι Αράμπουλι, Μπέκα Αχαλάια, Νίνι Ελιασβίλι, Ντάτο Καντσασβίλι, Γκιόργκι Κεκελίτζε, Ζάζα Κόσκατζε, Νίκα Λάσχια, Λία Λικοκέλι, Γκίο Λομίτζε, Αλεξάντρε Λορτκιπάνιτζε, Σάλομε Μπένιτζε, Έρεκλε Ντεϊσάτζε, Παάτα Σαμουγκία, Γκιόργκι Σόνια, Ζούρα Τζισκαρίανι, Τόρνικε Τσέλιτζε, Άλεξ Τσιγκβινάτζε, Γκιόργκι Τσουτλασβίλι...