Δρόμων

Μόλις που απαιτείται να υπομνήσουμε πως η θεματική μας δεν είναι ούτε νέα, ούτε παλαιά, αλλά πως διασημαίνει διάρκεια απ’ την ηώ των πρώτων πολιτισμών και πως διαμέσου της μυθολογίας, του μυθικού πνεύματος, της τέχνης, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφικής εντρύφησης, απασχόλησε, απασχολεί και θα παροξύνει το διανθρώπινο προβληματισμό...

Ποια όαση περίσκεπτη, των στοχαστών το κλέος δεν έπεσε μακάβρια στου βίου τη φενάκη και ποια ελπίδα των πολλών βρήκε δικαίωσή της μες της ζωής το θέατρο που μας αποχαυνώνει στις τόσες τόσες τις τριβές ανθρώπινης μωρίας που ανεμοδέρνονται σκληρά μέσα στη χρονικότη; Υπάρχει κάτι πιο βαθύ στης ζωής τους αρμούς κάτι που αναιρεί ευθύς παλιές μας ιστορίες είναι το νόημα της ζωής που μας κρυφοκοιτάει στο όριο το άθικτο που πλάθει την αλήθεια...

«Παρακολουθούσα συνεπαρμένος ως το τέλος: ύστερα έπεσα στα γόνατα – έκρυψα το πρόσωπό μου στις παλάμες μου: κοίταξα πάλι μακριά∙ κάτι επέπλεε προς την ακτή...

Η αφήγηση του πονήματος ξετυλίγεται σε μία πανέμορφη πόλη, το Κρυονέρι...

Με το Ευαγγέλιό του ο Τολστόι εκφράζει τη δική του θεώρηση για τον Χριστιανισμό, απαλλαγμένη από ό,τι πιστεύει ότι είναι μεταγενέστερες προσθήκες ενός ιερατείου που μικρή σχέση είχε με τη Διδασκαλία του Ιησού...

Αν μικρούλι σύννεφο ήμουν, θα κατηφόριζα ώς τους δρόμους της θάλασσας να τεμαχίσω τη θλίψη στην υδρόγειο, με τη φωνή της άνοιξης θα έσταζα απόδραση στο μέσα χιόνι μας και θα κλωσούσα τη μοίρα του ανθρώπου λευκή, πάλλευκη για να ζεστάνω της ζωής το κανναβάτσο...

-

Η ηρωίδα πρέπει να επιλέξει αν αξίζει να παραμείνει με τον άντρα που έγινε για χάρη του έτσι όπως αυτός την ήθελε, ή να επιστρέψει σ’ αυτόν που στρέφει κι ένα περίστροφο στον εαυτό του για να μη τη χάσει...

Μια εποχή τεράτων...

Κατά τα μυθολογούμενα, ο Θησέας, ο μυθικός βασιλιάς της Αθήνας, υπέπεσε στη νεαρή ηλικία του στο αμάρτημα της λήθης...

Αν και διάβηκαν αιώνες και χιλιετίες από τότε που έλαβε χώρα η πρώτη μορφή βίας μέσα στην οικογένεια∙ τίποτα δεν έχει αλλάξει… Αν και ο άνθρωπος «εξελίχθηκε» κι έφτασε σε υπερκόσμιους πλανήτες και μπορεί πλέον να μελετάει με άνεση το Σύμπαν… παράλληλα έχει και την «αχίλλειο φτέρνα» του, η οποία τον ευτελίζει, τον καταστρέφει και τον γυρνάει στα παλαιά βήματα του προγόνου, εκείνου του άξεστου κατοίκου των σπηλαίων… εκείνου που πρώτος σήκωσε το χέρι του πάνω στο πιο αδύναμο μέλος της οικογένειάς του για να επιβληθεί και να κυριαρχήσει...

Προσπαθώντας να καταγράψω την πονεμένη ζωή του Φώτη Αγγουλέ, στα μαύρα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου, εκεί που οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης που πολέμησαν τους κατακτητές Γερμανούς, κυνηγήθηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν...

Πάνος Δ...

Είμαι ό,τι θα είχα ξ...

Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης ήταν πολύ μεγάλος για να χωρέσει σ’ αυτό το πολλά υποσχόμενο καλούπι...